Pomocnik Historyczny

Język dalekiego kraju

Jeden język i tysiąc dialektów

Inskrypcja na skorupie żółwia. Najstarsze zabytki pisma chińskiego (z XIV–XI w. p.n.e.), zachowały się na kościach (łopatkach) zwierzęcych i żółwich skorupach (głównie o charakterze wróżebnym – określano je jako kości smocze) oraz na brązach. Inskrypcja na skorupie żółwia. Najstarsze zabytki pisma chińskiego (z XIV–XI w. p.n.e.), zachowały się na kościach (łopatkach) zwierzęcych i żółwich skorupach (głównie o charakterze wróżebnym – określano je jako kości smocze) oraz na brązach.
Chińskim, jednym z oficjalnych języków ONZ, jako rodzimym posługuje się największa liczba ludzi na świecie. Ale co to znaczy: język chiński?

WOREK Z JĘZYKAMI. Termin „język chiński” to worek wyjątkowo pojemny. Słabo wykształcony Chińczyk rodem z okolic, powiedzmy, Pekinu z podobnym sobie pod względem statusu edukacyjnego rodakiem z okolic Hongkongu czy Kantonu nie dogada się wcale – i nawet wspólny system pisma im nie pomoże, chyba że obaj spróbują odwołać się do języka z telewizora, to znaczy użyją sztucznie stworzonego ogólnonarodowego języka określanego glotonimem (nazwą języka) putonghua i obowiązującego w systemie edukacji i w ogólnokrajowych mediach na całym obszarze ChRL.

Pomocnik Historyczny „Historia Chińczyków wydanie II” (100198) z dnia 18.07.2022; Dzieje Chińczyków; s. 44
Oryginalny tytuł tekstu: "Język dalekiego kraju"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?

Zaloguj się >