Pomocnik Historyczny

Kroniki i poematy

Wspólne cechy i motywy literatury chińskiej

Ilustracja do powieści „Sen czerwonego pawilonu” (Hongloumeng)  Cao Xueqina (ok. 1715–64). Autorem jest Qian Hui’an (1833–1911). Ilustracja do powieści „Sen czerwonego pawilonu” (Hongloumeng) Cao Xueqina (ok. 1715–64). Autorem jest Qian Hui’an (1833–1911). Walters Art Museum
Literatura chińska ma za sobą ok. 3 tys. lat nieprzerwanego rozwoju. Dorobek pisarzy i poetów z tylu wieków urósł do skali, którą trudno sobie wyobrazić. Dają się na szczęście zauważyć wspólne cechy i motywy, których przybliżenie pozwala naszkicować jakiś obraz tej przebogatej tradycji.
Portret poety Li Baia (ok. 701–762). Drzeworyt współczesny.Akg Portret poety Li Baia (ok. 701–762). Drzeworyt współczesny.

ZAMIŁOWANIE DO HISTORII. Chińczycy kochają swoją historię i miłość tę widać wyraźnie w spuściźnie literackiej Państwa Środka. Długą listę najstarszych zachowanych tekstów otwiera „Księga dokumentów” (Shujing), zawierająca zapisy historycznych tekstów politycznych (przemów, odezw, rozkazów władców i wodzów militarnych) obejmujących okres od XXIII do III w. p.n.e. Dziś wiemy, że jedynie najmłodsza grupa tekstów w tym dziele (od XI w. p.n.e.) może być autentyczna, reszta napisana została prawdopodobnie nie wcześniej niż pod koniec epoki Zhou.

Pomocnik Historyczny „Historia Chińczyków wydanie II” (100198) z dnia 18.07.2022; Dzieje Chińczyków; s. 52
Oryginalny tytuł tekstu: "Kroniki i poematy"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?

Zaloguj się >