Władysław Anders (1892–1970). Generał broni, kawalerzysta, polityk. W maju 1926 r., w stopniu pułkownika, walczył po stronie wojsk rządowych jako szef sztabu dowódcy obrony Warszawy.
Podczas studiów należał do Polskiej Korporacji Arkonia na Politechnice w Rydze. Od najmłodszych lat przejawiał zainteresowanie końmi i kawalerią. Na ochotnika zgłosił się do służby w armii rosyjskiej, awansując w czasie pierwszej wojny światowej do stopnia rotmistrza. We wrześniu 1917 r. dołączył do 1. Korpusu Polskiego w Rosji. W 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie objął dowództwo 1. (następnie 15.) Pułku Ułanów Wielkopolskich, którego sztandar (oraz dowódca) został udekorowany Krzyżem Virtuti Militari. W 1924 r. Anders został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu do Generalnego Inspektoratu Kawalerii pod komendę gen. Tadeusza Rozwadowskiego i w roli szefa sztabu kierował działaniami wojsk rządowych w maju 1926 r., m.in. dowodząc osobiście obroną Belwederu.
Po zakończeniu walk pozostał w armii, po spotkaniu i rozmowie sam na sam z Piłsudskim. Następnie powierzono mu dowództwo Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i garnizonu w Baranowiczach. W 1934 r. minister spraw wojskowych Józef Piłsudski awansował go do stopnia generała brygady. Awans na generała dywizji otrzymał wraz z nominacją na dowódcę Armii Polskiej w ZSRR w 1941 r. w składzie Polskich Sił Zbrojnych (na Zachodzie). Doprowadził do ewakuacji Armii Polskiej z ZSRR, następnie dowódca utworzonego 2. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych, 1944/45 i od 1946 r. naczelny wódz Polskich Sił Zbrojnych. Następca prezydenta RP na uchodźstwie 1950–54, w 1954 r. mianowany przez władze emigracyjne generałem broni. W tym samym roku wszedł w skład Rady Trzech – opozycyjnego ośrodka władzy wobec prezydenta RP na uchodźstwie.