Przewrót majowy otworzył nowy rozdział w stosunkach polsko-żydowskich

Społeczność żydowska. Według spisu z 1921 r. w odrodzonej Polsce mieszkało 2,8 mln wyznawców judaizmu, na ogółem ok. 27 mln obywateli kraju. Większość żydowskich partii politycznych odniosła się pozytywnie do powstania państwa polskiego, wierząc, że niepodległa Polska będzie demokratyczna, wolna od prześladowań i niesprawiedliwości. Stanowisko takie zajęły podczas pierwszych rozmów politycznych z Józefem Piłsudskim 12 listopada 1918 r. Partia ortodoksów religijnych Agudas Isroel, dążąc do uregulowania wszystkich spraw dotyczących Żydów zgodnie z religijną tradycją, której częścią był lojalny stosunek do kraju zamieszkania, uznawała współpracę z rządem polskim za jedno z podstawowych założeń programowych. Świeckie partie żydowskie – Organizacja Syjonistyczna oraz Żydowska Partia Ludowa – występując z ofertą współpracy, oczekiwały, obok pełnego równouprawnienia, także uznania praw narodowych dla mniejszości żydowskiej. Jedynie Powszechny Żydowski Związek Robotniczy Bund – mimo zasadniczego poparcia dla idei niepodległości Polski – ustosunkował się negatywnie do powstającego rządu jako burżuazyjnego, krytykując także przyłączenie do Polski Kresów Wschodnich.

Prawa obywatelskie i narodowe. Postulat równouprawnienia wszystkich obywateli bez różnicy wyznania, języka i narodowości należał u progu niepodległości do powszechnie akceptowanych założeń programowych ustroju państwa, a odpowiednie zapisy znalazły się w konstytucji marcowej z 1921 r. Jednak kwestia wprowadzenia równouprawnienia Żydów w życie okazała się trudniejsza. Znacznie więcej kontrowersji budziła kwestia przyznania praw narodowych umożliwiających podtrzymywanie tradycji żydowskich i języka. Zwyciężyła koncepcja indywidualnych praw narodowych, która przewidywała przyznanie praw poszczególnym osobom jako członkom grupy mniejszościowej, a nie całej grupie mniejszościowej jako zbiorowości.