Polacy z Kresów w większości sympatyzowali z Piłsudskim

Topografia i nadreprezentacja. Z terminem Kresy utożsamiano terytoria czterech województw wschodnich: wileńskiego, nowogródzkiego, poleskiego oraz wołyńskiego. W całości stanowiły one fragment tej części zaboru rosyjskiego, którą określano niekiedy jako Ziemie Zabrane, niewchodzące w XIX w. w skład Królestwa Polskiego. W zestawieniu z innymi regionami II RP charakteryzowały się one przewagą mniejszości narodowych oraz najsłabszym zaawansowaniem cywilizacyjnym, co wyrażało się zarówno w strukturze gospodarczej, pozbawionej istotnego komponentu przemysłowego, jak i słabo rozwiniętej infrastrukturze (zwłaszcza komunikacyjnej). Negatywne konsekwencje tego stanu rzeczy zostały pogłębione destrukcyjnymi skutkami pierwszej wojny światowej: bardzo dużymi zniszczeniami materialnymi i spustoszeniem ludnościowym wynikającym z charakteru przymusowej rosyjskiej ewakuacji zarządzonej w 1915 r. (tzw. bieżeństwa).

Polskie społeczności były na tym obszarze rozrzucone nierównomiernie. Ich potencjał demograficzny słabł wraz z przesuwaniem się ku południowi. O ile na Wileńszczyźnie Polacy stanowili większość, o tyle na Polesiu i Wołyniu ich udział można szacować maksymalnie na ok. 15 proc. ogółu mieszkańców. Na całym jednak tym obszarze rola elementu polskiego była zdecydowanie większa, aniżeli wskazywałaby statystyka narodowościowa. Historycznie był on tam związany z warstwami zamożniejszymi lub przynajmniej wpływowymi, jak ziemiaństwo i inteligencja. W sytuacji ustabilizowania się tu instytucji państwa polskiego owa nadreprezentacja przerodziła się w dominację wynikającą z przytłaczająco polskiego charakteru obsady personalnej wszystkich działów administracji.

Doświadczenie lat 20. Pierwsza połowa lat 20. przyniosła tamtejszym Polakom skomplikowane doświadczenia polityczne.