Amazonki zajmują w greckim micie miejsce szczególne: ich pochodzenie i opowieści o nich są mityczne, ale jednocześnie sami Grecy raczej nie mieli wątpliwości, że są one plemieniem jak najbardziej prawdziwym, tyle że żyjącym w dalekich stronach, i ciągle żywym w historycznych czasach.
Kobietom-wojowniczkom mity przypisywały pochodzenie zgodne z ich naturą. Pierwsze królowe Amazonek zwykle uważano za córki Aresa, boga wojny, a ich matką miała być nimfa Harmonia. Krainę Amazonek umiejscawiano różnie: raz widziano ją na Kaukazie, innym razem nad półlegendarną rzeką Termodont, w Tracji albo w Scytii, nad Dunajem lub w Poncie. To tam miała leżeć ich legendarna stolica, Temiscyra. Były to miejsca odległe i egzotyczne, ale Amazonki w opowieściach pojawiały się także w samym centrum greckiego świata jako najeźdźczynie, przeciwniczki, a czasem – branki albo żony herosów.
Klasyczne mity pokazują ich społeczność jako świat rządzony przez kobiety, z władczyniami panującymi nad oddziałami wojowniczek i mężczyznami w najlepszym razie odesłanymi do domowych robót, a zazwyczaj po prostu nieobecnymi. Wiele opowieści podkreśla, że Amazonki traktowały panów jako zło konieczne – wiązały się z nimi tylko po to, by zajść w ciążę. Następnie pozbywały się synów w mniej (oddanie ojcom na wychowanie) lub bardziej (zabicie) bezwzględny sposób, a do plemienia przyjmowały jedynie dziewczynki. Tak wyrastały kolejne pokolenia wojowniczek – odważnych, świetnie wyszkolonych, siejących postrach wśród wszystkich, którym przyszło z nimi walczyć.
W opowieściach o Amazonkach szczególną rolę odgrywają historie królowych. Mity wymieniają ich imiona – najbardziej znane to Otrera, pierwsza władczyni, i jej córki. Wśród nich wyróżniają się przede wszystkim Hippolita, znana z mitów o Heraklesie, oraz pokonana pod Troją przez Achillesa Pentezylea.