Cieszyła się opinią beznamiętnej. W odróżnieniu od większości żeńskich istot nadprzyrodzonych nie ulegała gwałtownym uczuciom, nie wdawała się w romanse ani w małżeństwa. Nigdy też nie pozwoliła się zniewolić żadnemu mężczyźnie, dumnie stojąc na straży swojego dziewictwa. Przestrzeń emocjonalnej samorealizacji stanowiły dla niej głównie więzi rodzinne, zwłaszcza z ojcem i z bratem; bliskości szukała ponadto w relacji z nimfami ze swojego orszaku. Życie Artemidy wypełniały pasje inne niż miłosna: pomoc rodzącym, polowania na leśną zwierzynę, troska o dziką przyrodę Ziemi. Bogini pozostawała zarazem w łączności z wszechprzyrodą kosmiczną – pod jej patronatem znajdował się Księżyc.
Rodzice Artemidy reprezentowali dwa różne pokolenia bogów: matka o imieniu Leto wywodziła się ze starszej generacji tytanów, ojciec Dzeus należał do olimpijczyków. Relacja miała charakter nieformalny, w trakcie jej trwania Dzeus pozostawał w małżeństwie z własną siostrą Herą. Na wieść o kolejnym romansie kochliwego partnera ta zareagowała w charakterystyczny dla siebie sposób: zemściła się na mężowskiej wybrance, która spodziewała się wówczas narodzin dwojga dzieci. Ciężarnej tytance nie było dane zaznać spokoju; wskutek interwencji Hery kolejne greckie krainy odmawiały jej przyjęcia na swoje ziemie na czas rozwiązania. Dopiero wyspa Delos ulitowała się nad Leto, ostatecznie to tam przyszły na świat jej bliźnięta, córka Artemida i syn Apollon.
Charakter bogini uwypuklają intrygujące okoliczności tego zdarzenia; dookreślają one też zakres jej przyszłych kompetencji. I tak Artemida, ujrzawszy światło dzienne jako pierwsza z rodzeństwa, natychmiast weszła w rolę akuszerki. Odebrała drugi poród – Apollona – co objawiło sprawczość bogini i namaściło ją na opiekunkę położnic.