Kukułka nie jest ptakiem o szczególnej urodzie. Prawdopodobnie nikt by jej nie przyznał złotego jabłka dla najpiękniejszej. Nie cieszy się też dobrą sławą, bo przecież podrzuca innym ptakom własne jajka i w ten sposób, dbając o swoje potomstwo, zagraża cudzym pisklętom. Jednocześnie, jeśli ktoś zdoła ją wypatrzyć, nie może odmówić jej uroku i pewnej dystyngowanej elegancji, a jej kukanie to z pewnością najłatwiej rozpoznawalny z ptasich odgłosów, i to znaczący – według ludowych przesądów można sobie z niego wywróżyć bogactwo, czas pozostały do zamążpójścia lub liczbę przyszłego potomstwa. Cóż to ma wspólnego z Herą? Otóż kukułka była jednym z jej symbolicznych zwierząt, powiązanym z zaręczynami przyszłej władczyni Olimpu.
Gdy Dzeus zakończył walkę o władzę nad światem ze swym ojcem Kronosem i ustalił podział tegoż świata z braćmi, rozpoczął starania o znalezienie odpowiedniej partnerki, która godnie pełniłaby funkcję królowej bogów. Dobór odbywał się na zasadzie prób i błędów. Lista kolejnych żon i boskich kochanek Gromowładnego, z których część wymienia Hezjod w „Teogonii”, jest długa: Metyda, Temida, Eurynome, Demeter, Dione, Maja, Leto. Wreszcie wzrok Dzeusa padł na Herę, córkę Kronosa i Rei, a więc jego własną siostrę, połkniętą swego czasu przez ojca wraz z resztą rodzeństwa i uwolnioną z trzewi tytana za sprawą dzeusowego podstępu.
Hera była najmłodszą z trzech sióstr i prawdopodobnie najdelikatniejszą z nich, skoro po tym traumatyzującym doświadczeniu, zwieńczonym walką przeciwko własnemu ojcu, została oddana przez matkę na wychowanie do przybranych rodziców. Niczym kukułcze jajko trafiła pod opiekę dwojga tytanów symbolizujących życiodajne siły wody, Tetydy i Okeanosa, zamieszkujących gdzieś na krańcach świata. Tam dorastała w spokoju otoczona czułą miłością, daleko od pożądliwych oczu Dzeusa.