Wśród licznych herosów antycznej Grecji żaden nie może równać się z Heraklesem. Jego postać była wyjątkowa i niezwykle skomplikowana, wymykała się wszelkiemu szufladkowaniu. Może dlatego, że już antyczni zastanawiali się, ilu tak naprawdę było Heraklesów? Widziano w nim tępego osiłka, szaleńca, romantyka, filozofa, a nawet komicznego głupka. Nadzwyczajna była przy tym popularność jego osoby – w malarstwie wazowym nikt nie był tak licznie przedstawiany. Konsekwencją tej sławy (gr. kleos – słowo to zawiera się w jego imieniu) było powstanie rozlicznych opowieści. Każde niemal miasto chciało znaleźć się na mapie przygód arcyherosa, a te wykraczały poza Grecję, ba, nawet poza świat żywych.
Zacznijmy od narodzin Alkejdesa, bo takie dano mu pierwotnie imię. W przededniu powrotu Amfitriona do Teb w łożu jego żony Alkmeny pojawił się Dzeus pod postacią jej małżonka. Spędził noc z królową, a po powrocie to samo zrobił prawdziwy mąż. W efekcie począł się syn boga (Alkejdes) i śmiertelnika (Ifikles). Gdy zbliżał się termin rozwiązania, Dzeus oświadczył, że ten, który się teraz narodzi, będzie władać królestwem, co nie spodobało się Herze. Wstrzymała poród Alkmeny, a przyspieszyła narodziny innego dziecka – Eurysteusa – tego, w którego służbie heros wykona prace. Po to, aby Alkejdes zyskał możliwość wejścia na Olimp – jak głosi jedna z wersji mitu – musiał być wykarmiony przez Herę. Hermes podstępem przystawił niemowlę do piersi śpiącej bogini. Dziecko ssało tak mocno, że Hera je odtrąciła, a z uronionych przy tym kropli boskiego mleka powstała Droga Mleczna.
Już będąc dzieckiem w kolebce, udusił dwa węże zesłane przez zazdrosną boginię (lub przez ojczyma chcącego sprawdzić, który z synów jest jego). Przyjmując pierwszy wariant, to wówczas otrzymał imię Herakles – sława Hery, bo to jej intrygi przyniosły mu rozgłos.