Frygijski władca Midas najczęściej ukazywany jest jako symbol zachłanności i głupoty, ale nie są to jego jedyne cechy, jakie możemy wyczytać z opowieści antycznych mitografów.
Ten na poły legendarny, na poły historyczny władca Frygii nosił w sobie pewną dwoistość, łącząc ludzkie geny swego ojca Gordiasa oraz element boski odziedziczony po matce, bogini Kybele. Był więc Midas herosem, dla którego spotkania z istotami boskimi nie stanowiły zaskoczenia, choć nie zawsze wynikało dla niego z tych kontaktów coś dobrego. Gdy był jeszcze niemowlęciem, jego niania zaobserwowała pewnego razu mrówki wędrujące długim szeregiem do kołyski malca. Każda niosła ziarno pszenicy i wkładała je do ust chłopca, co odczytano jako przepowiednię przyszłego niewyobrażalnego bogactwa. Tak wyraźnych sygnałów od bogów nie należało lekceważyć i być może to właśnie chęcią wypełnienia woli przeznaczenia można wytłumaczyć dalsze działania frygijskiego władcy.
Zdarzyło się, że w cudownym różanym ogrodzie przy królewskim pałacu znaleziono śpiącego Sylena. Łysy, otyły, wyposażony w koński ogon i ośle uszy, nie był zapewne uosobieniem greckiego ideału piękna fizycznego. Odznaczał się jednak łagodną życiową mądrością, nieco dekadenckim podejściem do rzeczywistości i zamiłowaniem do wina, co czyniło z niego ulubionego towarzysza Dionizosa. Tym razem Sylen odłączył się przypadkiem od orszaku boga winnej latorośli wędrującego do Indii i – zapewne w stanie upojenia – zasnął pod krzewem róż w ogrodzie Midasa. Gdy służący znaleźli go tam i oplecionego różanymi girlandami przyprowadzili przez oblicze króla, Midas z radością hojnie ugościł Sylena w swoim pałacu przez dziesięć dni, a gdy Dionizos wracał z indyjskiej wyprawy, oddał mu ulubieńca całego i zdrowego, i prawdopodobnie równie nietrzeźwego jak wcześniej.