Obok Syzyfa jest jednym z najbardziej znanych greckich herosów skazanych na wieczne cierpienie po śmierci. Stoi w sadzawce, dręczony wiecznym głodem i pragnieniem: woda ucieka, gdy chce się napić, a owoce na wiszących nad nim gałęziach odsuwają się od jego rąk. Nad nim, jak twierdzą niektórzy autorzy, chwieje się groźna skała, potęgując jego nieustanny strach. Kary wyznaczone Syzyfowi i Tantalowi mówią co nieco o istocie ich przewinień. Syzyf miał się za mądrzejszego od bogów i zlecono mu wobec tego pracę, od której nie może się wyzwolić sprytem. Tantal natomiast, ze względu na pochodzenie i bogactwo, postanowił rzucić wyzwanie bogom i za karę cierpi w ciemnościach bez pożywienia i wody, pozbawiony ziemskich bogactw, kuląc się ze strachu przed zwisającym nad nim ogromnym głazem.
Tantal uważał się (być może słusznie!) za równego bogom. Urodził się ze związku samego Dzeusa z Pluto (czyli Bogatą Panną), o której mówiono, że była albo córką samego Kronosa, albo też córką tytana Atlasa. Został bajecznie bogatym królem Sipylos w Azji Mniejszej i jako syn bogów sam poślubił boginię – plejadę Dione, albo też, według innych, Euryanassę, córkę boga rzecznego Paktolosa. Z tego związku Tantalowi urodzili się Pelops, Broteas i Niobe. Dzieciom Tantala jednakże źle się wiodło. Pelops (stąd: Peloponez) był założycielem przeklętego rodu Atrydów, którego członkami byli Agamemnon, Elektra i Orestes. Słynny z brzydoty Broteas uraził Artemidę i (ogarnięty zesłanym przez nią obłędem) rzucił się na płonący stos, wierząc, że ogień nie uczyni mu krzywdy. Niobe, równie dumna jak jej ojciec i brat, także miała się za równą bogom. Obraziła matkę Apollona i Artemidy, tytanidę Leto, szczycąc się posiadaniem bardziej licznego potomstwa niż bogini, za co została srogo ukarana: Apollon i Artemida uśmiercili jej dzieci.