Wejście smoka
Wejście smoka. USA w II wojnie światowej: między „żabimi skokami” a europejskim desantem
Karta Atlantycka. Kiedy 7 grudnia 1941 r. japońskie bomby spadły na hawajską bazę w Pearl Harbour (Hawaje na Pacyfiku), Amerykanie mocno już tkwili w wojnie na Atlantyku, mimo że nie prowadzili jeszcze działań bojowych. Owo rozdzielenie zasobów na dwa teatry konstytuowało później cały wysiłek wojenny Stanów Zjednoczonych. US Navy od września 1939 r. prowadziła na Atlantyku tzw. patrole neutralności, które mimo nazwy ewidentnie wspierały brytyjski wysiłek wojenny. Stopniowo zwiększano przy tym zasięg terytorialny i zakres odpowiedzialności. W maju 1940 r. Amerykanie zaczęli lokować się na Grenlandii, obsadzając grupą ochotników kopalnię kriolitu w Ivigtût na północno-zachodnim wybrzeżu. Było to jedyne na świecie miejsce, gdzie na skalę przemysłową pozyskiwano minerał będący topnikiem w hutnictwie aluminium. 8 lipca 1941 r. Amerykanie wylądowali na Islandii, umożliwiając wycofanie garnizonu brytyjskiego.
14 sierpnia 1941 r. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania podpisały Kartę Atlantycką, która zawierała generalne założenia porządku światowego, jaki oba anglosaskie mocarstwa zamierzały zbudować. Amerykanie w ten sposób określili dalekosiężne cele konfrontacji, w której de iure jeszcze nie uczestniczyli. Ósmy punkt deklaracji, mówiący o rozbrojeniu państw agresywnych, nie pozostawiał wątpliwości, że jej zapisy są wymierzone w oś Berlin–Rzym–Tokio. 4 września 1941 r. niemiecki okręt podwodny zaatakował amerykański niszczyciel „Greer”, który towarzyszył konwojowi żeglującemu ku Islandii. Jednostka uniknęła torped i przeprowadziła kontratak bombami głębinowymi. Prezydent Franklin D. Roosevelt nakazał siłom morskim atakowanie niemieckich i włoskich jednostek znajdujących się w dowolnym miejscu na Atlantyku. 31 października niemiecki okręt podwodny U-552 storpedował w pobliżu Islandii amerykański niszczyciel „Reuben James”.