Traktat o miłości. „Kamasutra” (dosł. traktat o miłości) to najstarszy indyjski podręcznik o sztuce miłości erotycznej (koniec III w.). Watsjajana Mallanaga, uczony bramin zamieszkujący Pataliputrę w czasach panowania Guptów, postanowił w nim uporządkować i systematycznie wyłożyć wiedzę erotologiczną. „Sławmy trzy cele życia: prawość (dharma), dobrobyt (artha) i miłość (kama), które są przedmiotem tej pracy”. Znamienne słowa, którymi rozpoczyna swoje dzieło, mówią czytelnikowi, że sztuka miłości erotycznej to jeden z trzech niezbędnych elementów sztuki życia. Tylko połączenie prawości, dobrobytu i miłości pozwala przeżyć życie w pełni harmonijnie i pięknie.
„Kamasutra” jest skierowana do zamożnego, wykształconego mieszkańca dużego miasta. Sztuka, a zwłaszcza muzyka, taniec, malarstwo, literatura, teatr, odgrywają w jego życiu istotną rolę. Wyrafinowanie w miłości erotycznej osiąga dzięki wysublimowanemu gustowi, znajomości sztuk, a także dzięki posiadaniu zamożnego domostwa, w którym nie brakuje wygodnych łóż, pokojów gościnnych, ogrodów, pokojów łaziebnych i najróżniejszych pachnideł.
Dla mężczyzn i dla kobiet. W czasie gdy powstała „Kamasutra”, kobiety cieszyły się dużymi swobodami, wdowy mogły ponownie wychodzić za mąż. Dzieło nie wzmiankuje też o zwyczaju sati (samospaleniu wdowy). Chociaż miłość, jako dążenie do osiągnięcia najwyższej zmysłowej przyjemności i satysfakcji, opisana jest nade wszystko z punktu widzenia potrzeb mężczyzny, Watsjajana po wielekroć przypomina, że tak mężczyźni, jak i kobiety mają własne potrzeby, a wyłożone w podręczniku zasady uprawiania miłości należy dostosowywać do indywidualnych gustów. „Kamasutra” instruuje kobiety w kwestii małżeńskiej wierności czy dbałości o dom, rodzinę i męża.