Dzieje polskich generałów wiernych Bonapartemu

Napoleonidzi u cara
Pod Waterloo (18 czerwca 1815 r.) Napoleon Bonaparte przegrał ostatecznie swoją dziejową grę. A jak potoczyły się losy wiernych mu przez lata najważniejszych polskich generałów?
Szwadron I pułku szwoleżerów lansjerów Gwardii Cesarskiej, który walczył pod Waterloo. Obraz Jana Chełmońskiego, 1913 r.
Getty Images

Szwadron I pułku szwoleżerów lansjerów Gwardii Cesarskiej, który walczył pod Waterloo. Obraz Jana Chełmońskiego, 1913 r.

W 1841 r. na placu Saskim w Warszawie został odsłonięty pomnik upamiętniający siedmiu wyższych polskich oficerów wiernych carowi i zabitych w czasie nocy listopadowej 1830 r. Jako pierwsze umieszczono na nim nazwisko gen. Ignacego Blumera. Jego życie i śmierć – zadana z rąk powstańców – świadczyły o tym, jak zaskakującą przemianę przeszedł dawny napoleoński oficer i polski patriota. Niestety, jego przykład nie był odosobniony.

Ignacy Aleksander Blumer (1773–1830)

Przodkowie Blumera pochodzili z Irlandii i ich rodowe nazwisko brzmiało O’Bloomer.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj