Mit Ludwik XIV – króla absolutnego

Zmierzch Króla Słońce
Jak zauważył biograf króla Anthony Levy, Ludwik XIV stał się niewolnikiem mitu półboga, który sam stworzył. Monarcha zmarł 1 września 1715 r., na cztery dni przed swymi 77. urodzinami – pozostawiając po sobie Wersal, system władzy absolutnej i kontrowersyjne opinie.
Ludwik XIV i zdobycie Besancon (1674 r.). Malował Adam Frans van der Meulen.
Wikipedia

Ludwik XIV i zdobycie Besancon (1674 r.). Malował Adam Frans van der Meulen.

Już za życia Paryż uznał go za Louis le Grand, Ludwika Wielkiego. Sam monarcha występował upozowany na słonecznego Apolla i chciał, aby tak go malowano; stąd przydomek Król Słońce. W usta włożono mu zdanie, którego nigdy nie powiedział: Państwo to ja. W 1715 r. Ludwik XIV Burbon zaczął opadać z sił. Mimo to usiłował zachowywać dawną energię, popędzając ministrów do pracy. „Trzeba zarobić pieniądze, które Francja nam płaci!”, powtarzał na niezliczonych naradach.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj