Co kiełkuje w głowach prawicowo zaangażowanych

Kraj drugiego obiegu
Czy iść na jakieś układy z III RP, aby ją zmieniać, czy jednak zamknąć się w patriotycznej twierdzy, czekając na przebudzenie narodu i na Wolną Polskę? Na prawicy, choć brzmi to dziwacznie, odrodziły się dylematy dawnej opozycji z czasów PRL.
„Polska drugiego obiegu napawa się swoją wyższością i jednocześnie radykalizuje”.
Krzysztof Żuczkowski/Forum

„Polska drugiego obiegu napawa się swoją wyższością i jednocześnie radykalizuje”.

„Polska alternatywna – wyrosła z Prawa i Sprawiedliwości i z jego kolejnych klęsk wyborczych – nadal jest z tą partią związana najbliżej, choć zaczyna stwarzać wrażenie, że żyje już coraz bardziej swoim życiem”.
Tomasz Adamowicz/Forum

„Polska alternatywna – wyrosła z Prawa i Sprawiedliwości i z jego kolejnych klęsk wyborczych – nadal jest z tą partią związana najbliżej, choć zaczyna stwarzać wrażenie, że żyje już coraz bardziej swoim życiem”.

Polska drugiego obiegu to pojęcie używane dzisiaj w środowiskach konserwatywnych i katolickich zupełnie naturalnie, podobnie jak „naród wewnętrzny”, a więc patriotyczny rdzeń, niejako naród właściwy, który, choćby w mniejszości, przechowuje w depozycie największe polskie wartości. I trwa tam teraz ożywiona dyskusja: czy da się zbudować alternatywną Polskę bez żadnego związku z rządzącym reżimem, czy też jednak (jak twierdzą „kolaboranci”) należy trwać w rozmaitych instytucjach, trzymać dzielnie przyczółki i nie unosić się w każdej sytuacji honorem, gdyż zwolennicy III RP to wykorzystują do rugowania patriotów z wszelkich miejsc. Zwolennicy teorii nieskalanej i niezłomnej, zamkniętej twierdzy – nazwijmy ich „izolacjonistami” – mają swoje argumenty: z reżimem Tuska współpraca jest nie tylko niemożliwa, ale wręcz niemoralna. Każdy kompromis ze zdrajcami byłby zdradą.

Jednak część prawicowych komentatorów zarzucała na przykład autorce filmu „Przebudzenie” (wokół katastrofy smoleńskiej), publicystce „Gazety Polskiej” Joannie Lichockiej, że zrobiła piękny, wzruszający film, ale skierowany tylko do publiczności i tak już przekonanej do PiS, Macierewicza i poglądów z tego kręgu, że nie próbowała nawiązać kontaktu z co mniej zatwardziałymi lemingami, czyli z bezrefleksyjnymi, zmanipulowanymi zwolennikami Platformy i jej wizji świata. Uważali, że autorka niepotrzebnie lekceważy odbiorców spoza kręgu smoleńskiego, że to sprzyja zamknięciu i nie wróży sukcesów wyborczych.

Nie pobrudzić się

Kolaboranci mają o Tusku i III RP zdanie tak samo złe jak izolacjoniści, ale nie mogą się pogodzić z trwałą niezdolnością PiS do wygrania wyborów. Są przekonani, że wszystkie racje: moralne, ludzkie, polityczne i historyczne, są oczywiście po stronie, najogólniej biorąc, Jarosława Kaczyńskiego, ale pozostaje kwestia taktyki – nie należy bojkotować III RP w całości, ponieważ państwo jest mimo wszystko tylko jedno; nie uda się zbudować innej Polski obok istniejącego systemu, trzeba po kawałku przejmować to, co jest, poszerzać – jak w PRL – obszar wolności.

Izolacjoniści mają inne podejście taktyczne. Podkreślają, że jest 250 klubów „Gazety Polskiej”, są media o. Rydzyka, jest sprzyjająca konserwatystom instytucja finansowa (SKOK, powstała nawet strona internetowa, firmowana przez Kasy Stefczyka, gdzie można znaleźć wiele właściwych treści), jest uświadomiona ideowo profesura, są artyści, sprzyjający biskupi, jest praktycznie przejęte Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, a także nowo powstała Obywatelska Komisja Etyki Mediów, jest własna wersja katastrofy smoleńskiej, gdzie nie było „pancernej brzozy”, ale dwa wstrząsy, które strąciły samolot. Ukształtował się więc nowy „archipelag polskości”, który poza systemem jest zalążkiem nowej Polski, tej prawdziwej, narastającej od dołu. I tak jak Polacy potrafili pod zaborami (padają takie metafory i porównania) iść długą drogą do niepodległości, a potem powtórzyli ten marsz w PRL, tak i dzisiaj z niej nie zejdą. Lepiej zatem utrzymywać zupełną osobność, nie zgadzać się na żadne układy, aby potem mieć czysty mandat do przejęcia przewodnictwa nad narodem.

To starcie racji wciąż widać w żywej dyskusji prawicowych blogerów, choćby na temat tego, co powinni byli zrobić dziennikarze „Rzeczpospolitej” po zmianie wydawcy. Jedni namawiali czołowych publicystów gazety, aby natychmiast opuścili pokład i dali tym świadectwo niezłomności, ale inni gorąco przekonywali, aby zostali, sami nie odchodzili, nie ułatwiali życia nowym władzom spółki. Najwyżej ich wyrzucą i jeszcze raz kłamliwy system pokaże swoją prawdziwą twarz.

W tę dyskusję, dość nieoczekiwanie, włączona została nawet postać zmarłego niedawno Vaclava Havla. Część prawicowych komentatorów zaczęła przeciwstawiać model opozycyjności, jaki przyjął były prezydent w komunistycznej Czechosłowacji, temu, który ich zdaniem dominował w Polsce. A więc Havel nie szedł na żadne kompromisy, kierując się potęgą moralnego smaku, „siłą bezsilnych”, a Polska opozycja demokratyczna (i jej okolice) jednak na kompromisy szła, w kulturze, nauce, życiu publicznym. Dlatego – słyszymy – po demokratycznym przełomie w Czechosłowacji zerwanie z komunistycznym systemem mogło być bardziej radykalne niż w Polsce, gdzie opozycja uwikłała się w rozmaite zależności i zobowiązania.

Dyskusja o Havlu była o tyle istotna, że wiąże się ze stanem umysłu części polskiej prawicy, gdzie „reżim Tuska” już wprost porównuje się do PRL: monopol władzy, cenzura, wyrzucanie z pracy za poglądy, inwigilacja, wspólne knowania z Rosjanami, zagarnięcie mediów, kłamstwo smoleńskie na wzór katyńskiego i tak dalej. Przykład Havla, którego osoba dotąd nie zdawała się polskiej konserwatywnej prawicy zbyt bliska, nagle staje się istotny na zasadzie analogii.

Jeśli zatem dzisiaj zwolennicy otwierania patriotycznego getta uważają, że da się z III RP w jakiś ograniczony sposób współpracować, to niechże wiedzą, że grozi im za tę kolaborację jeśli nie wyklęcie, to co najmniej los dawnej opozycji z lat PRL. Moralnie i faktycznie uwikłają się w reżim, pobrudzą się, wejdą w zależności, a wtedy zwycięstwo patriotów, które kiedyś, po „przebudzeniu”, musi w końcu nastąpić, nie będzie pełne, bo skażone wcześniejszym kompromisem ze znienawidzonym wrogiem. Dlatego lepiej wybrać drogę moralnej wyniosłości, niewchodzenia w żadne układy, gardzenia antychrześcijańskim „motłochem”, „młodymi z wielkich miast”, „biurową klasą średnią”.

Czytaj także

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną