Te straszne baśnie braci Grimm

Czy bać się braci Grimm
Pierwsze wydanie „Baśni dla dzieci i dla domu”, 200 lat temu, zostało przyjęte chłodno. Przyjaciel braci, poeta Achim von Arnim uważał, że trzeba było przestrzec młodego czytelnika przed brutalnością tych opowieści. A później dzieło wzięli na warsztat psychoanalitycy.
Jacob i Wilhelm Grimm - w dziejach kultury niemieckiej instytucja.
AKG/EAST NEWS

Jacob i Wilhelm Grimm - w dziejach kultury niemieckiej instytucja.

Kto z dorosłych sięgnie dziś do oryginalnych „Baśni dla dzieci i dla domu” braci Grimm – pisze w specjalnym świątecznym wydaniu POLITYKI Adam Krzemiński – ten będzie poruszony orgią okrucieństwa. W jednej z baśni ojciec odrąbuje ręce własnej córce. W drugiej dziewczynka tańczy w rozpalonych do czerwoności trzewiczkach. W trzeciej chłopiec nocą na cmentarzu uczy się, co to strach. W jeszcze innych jedna macocha truje swą pasierbicę, a druga każe córkom okaleczyć sobie stopy... Wszędzie krew, gwałt i śmierć.

Czyż te obrazy, od pokoleń wsączane do głów niemieckich dzieci, nie zdeformowały ich podświadomości? Czy nie znieczuliły ich i nie uczyniły zdolnymi do tego, co Niemcy wyprawiali w czasie III Rzeszy? Po wojnie to pytanie traktowano ze śmiertelną powagą. Nie jest prawdą, że brytyjskie władze okupacyjne zabroniły w 1945 r. wydawać te baśnie. Ale w Polsce w 1951 r. cenzura nie dopuściła do ich wznowienia. A zachodnioberliński „Tagesspiegel” w 1947 r. nazwał je „przedszkolem okrucieństwa”.

Tak zresztą został odebrany pierwszy wybór baśni. Wzbudził niesmak i gwałtowną krytykę…

Cały esej Adama Krzemińskiego w najnowszym, podwójnym numerze POLITYKI na święta i Nowy Rok – dostępnym w kioskach, w wydaniu na iPada oraz w Polityce Cyfrowej.

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną