Kraj

Zyg, zyg, baj, baj

Uprzejmie przepraszam za najbardziej naiwny akapit, jaki udało mi się w życiu napisać.
Uprzejmie przepraszam za najbardziej naiwny akapit, jaki udało mi się w życiu napisać. Chodzi o artykuł „Po co nam ta akcja” w poprzednim numerze „Polityki”, kończący nasz trzymiesięczny cykl publicystyczny „Człowiek 0-7”, w którym staraliśmy się odpowiedzieć na pytanie, co zrobić, żeby w Polsce rodziło się więcej dzieci. Akapit wyraża – naprawdę aż wstyd – nadzieję, że politycy zaczną rozwiązywać sprawy społeczne nie lewicowo czy prawicowo, lecz rozsądnie. Że zdołają wypracować coś w rodzaju wspólnego programu minimum (którego punkty oto właśnie – i nie tylko my – podpowiadamy), opartego na kalkulacji realiów finansowych, demograficznych i socjologicznych.

W dniu, w którym artykuł – o zgrozo – trafił do kiosków, w środę 5 września, publiczność obejrzała zdumiewający przykład kalkulacji. Posłowie dogasającego Sejmu V kadencji, politycy z najodleglejszych od siebie kręgów, zjednoczyli siły i przegłosowali 1145 zł ulgi podatkowej na każde dziecko w miejsce proponowanej przez rząd kwoty 572 zł 54 gr. Jedni odśpiewali potem hymn triumfalny, jacy to są prorodzinni, drudzy – bez zawstydzenia, z infantylną satysfakcją – wykonywali coś w rodzaju zyg, zyg w stronę rządu. Socjaldemokraci, liberałowie, konserwatyści skalkulowali się – jeśli wolno użyć takiego określenia – przeciw PiS, które od pewnego już czasu szaleje z widowiskowymi podarkami dla wyborców, żeby wspomnieć tylko nieoczekiwaną podwyżkę płacy minimalnej. Jeśliby ulga weszła w życie, polityka społeczna w najbliższym czasie nie będzie w Polsce prowadzona, albowiem na nic nie starczy pieniędzy (na ulgę ma pójść ponad 6 mld zł rocznie!). Żłobki, przedszkola, rodzinna opieka zastępcza – wszystko znów na kołek.

Wraz z przeprosinami proszę zatem przyjąć deklarację, że postaramy się nigdy już lekkomyślnie nie wyrażać nadziei, iż polityka społeczna to może być neutralne terytorium. Jak dowodzi epizod z ulgą, i nie tak dawno w zupełnie podobnych okolicznościach wprowadzone becikowe, to front, na którym wszyscy kalkulują, jak ogłuszyć i zagarnąć elektorat. Kto by tam jednak myślał o skutkach tego propagandowego bombardowania. Przed wyborami?!
Polityka 37.2007 (2620) z dnia 15.09.2007; Flesz. Ludzie i wydarzenia; s. 4
Reklama

Czytaj także

Ja My Oni

Sarmata, hipis, mundurowy? Polskie wzorce męskości

Dr hab. Wojciech Śmieja o tym, jak ukształtował się osobliwy, polski wzorzec tak zwanego prawdziwego mężczyzny.

Ewa Wilk
30.09.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną