TSUE wydał pierwszy wyrok w sprawie statusu neosędziów sądów powszechnych: do stwierdzenia, że nie dają gwarancji bezstronności i niezawisłości, nie wystarczy mianowanie z udziałem neoKrajowej Rady Sądownictwa. Trzeba zbadać, czy w trakcie konkursu przed neoKRS zaszły istotne nieprawidłowości. Podobna konkluzja wynikała z uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego ze stycznia 2020 r.
Marcin Warchoł, były wiceminister sprawiedliwości w rządzie PiS, napisał na X: „orzeczenie to bomba atomowa zrzucona na głowę Koalicji 13 grudnia”. Politycy PiS uznali bowiem, że po wyroku TSUE procedowana właśnie w sejmie rządowa ustawa porządkująca status neosędziów nadaje się do kosza. Ustawa nakazuje bowiem wszystkim neosędziom w terminie trzech lat ponownie stanąć do konkursu na miejsca, na które awansowali z udziałem neoKRS, nie różnicując, czy w trakcie konkursu przed neoKRS były istotne nieprawidłowości.
A nieprawidłowości bywały poważne. Podczas konkursów upolityczniona neoKRS uprzywilejowała bowiem kandydatów, których popierał PiS, którzy wyrażali podczas przesłuchania konkursowego poglądy prawne zgodne z poglądami PiS, a przede wszystkim popierali sądowe reformy ministra Ziobry. Tacy kandydaci wygrywali z konkurentami mającymi wyższe kwalifikacje, tytuły naukowe, uznany dorobek orzeczniczy i pozytywną opinię kolegium sądu. Awans dzięki nominacji od KRS dostawali też sędziowie, którzy przedtem podpisali listę poparcia członkowi lub członkom neoKRS, gdy ci kandydowali do Rady. Kolejna patologia: z głosowania nad kandydaturą nie wyłączali się członkowie Rady mający oczywisty konflikt interesów. Bywało też, że konkurs na wolne miejsce sędziowskie neoKRS przeprowadzała w kilka minut, czyli: pozorowała jego przeprowadzenie. To tylko niektóre z nadużyć podczas konkursów przed neoKRS.