Dla spojlerujących seriale istnieje w piekle specjalny krąg, ale czy przywołanie jednego krótkiego dialogu to już spojler? Zakładam, że nie. Raczej nęcący zwiastun. Uprasza się więc, by czytelnicy nie wysyłali autorki do piekła za cytat – mikry niczym niziołek i obskrobany z fabularnego kontekstu – z nowego sezonu „Kulawych koni”. Otóż w jednym z odcinków młoda agentka z ekipy Jacksona Lamba znajduje się w dynamicznej sytuacji z dzieciakiem pochodzącym z całkowicie dysfunkcyjnej rodziny – takim, o którym powiedzielibyśmy, trzymając się poetyki serialu, że ma prze...ebane. Agentka zapewnia go jednak, że z trudnymi uczuciami można sobie poradzić. „Jak?” – pyta mały, który ceni konkret. „Musisz zepchnąć je na dno i udawać, że ich nie ma” – wyjaśnia dziewczyna. Jako wierni widzowie wiemy, że ona też jedzie na pełnym wyparciu, a sprzedając dzieciakowi ten prosty patent na przetrwanie, daje mu to, co ma najlepszego.
„Kulawe konie” kochamy właśnie za takie jadowite kpiny z kultury terapii i splecionej z nią często politycznej poprawności. „Traumy” mają przecież w naszej epoce specjalny słownik i swoje know-how – wymagają „zaopiekowania” i „troski”. „Przetrwańcowi” okazuje się „empatię” oraz „wsparcie”. Również on sam jako gospodarz własnej traumy winien otaczać ją troską, a najlepszym tego wyrazem będzie zanurzenie się wraz z nią w rwących nurtach procesu psychoterapii.
W gabinecie specjalisty, mówiąc o trudnych uczuciach, przetrwaniec uzdrawia psychiczne rany, a płacąc za sesje, buduje poczucie „sprawczości” i „kontroli” nad własnym życiem. I tak oto niepostrzeżenie od traumy i troski przeszliśmy do pieniędzy.