Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty tylko 11,90 zł!

Subskrybuj
Kultura

Przeczarowana Wenecja

Weneckie Biennale: czy możliwa jest sztuka po Buczy?

Pawilon polski, fragment wystawy „Przeczarowując świat” laureatki Paszportu POLITYKI za 2020 r. Małgorzaty Mirgi-Tas
– imponująca opowieść o historii i życiu współczesnym Romów. Pawilon polski, fragment wystawy „Przeczarowując świat” laureatki Paszportu POLITYKI za 2020 r. Małgorzaty Mirgi-Tas – imponująca opowieść o historii i życiu współczesnym Romów. Daniel Rumiancew
Czy możliwa jest sztuka po Buczy? Odpowiedzi na to próbuje szukać weneckie Biennale.
Praca Uffe Isolotto „Chodziliśmy po ziemi” w pawilonie Danii.Mirco Toniolo/AGF/SIPA/SIPA/EAST NEWS Praca Uffe Isolotto „Chodziliśmy po ziemi” w pawilonie Danii.

Przez ćwierć wieku, odkąd po raz pierwszy odwiedziłem Biennale, dużo się tu wydarzyło. Były manifestacje poparcia lub protestu, artystyczne skandale, mądre i głupie prowokacje. Impreza anektowała kolejne zakątki miasta, bo w historycznej lokalizacji Giardini przestała się mieścić, a próba odwiedzenia wszystkich tych miejsc stawała się logistycznym i kondycyjnym koszmarem.

Były momenty poznawczej euforii, ale i wielkich rozczarowań. Samo miasto coraz mocniej oddalało się w tym czasie od Biennale. Z jednej strony mieliśmy artystyczne manifestacje odmienianych przez wszystkie przypadki najszlachetniejszych wartości: od wolności, równości czy sprawiedliwości, po światowy pokój czy ochronę planety. A tuż obok Wenecję toczoną przez raka gentryfikacji, będącą przykładem pazerności, niezrównoważonego rozwoju czy dewastacji środowiska naturalnego. Miasto, ofiara hipertrofii turystyki, zamieniło się w skansen, a później w jeden wielki sklepik z produkowanymi w Chinach pamiątkami. Wystarczyło tylko wyjść poza mury Biennale z jego szlachetnymi ideami, by natknąć się na gigantyczne wycieczkowce, będące symbolem chorej globalizacji, i luksusowe jachty. Wyjątkowo przygnębiające zderzenie światów.

Dziś turystów nie ubyło, choć jachty – obecnie wyjątkowo niepoprawne politycznie – gdzieś się pochowały. Początek nowego? Nadzieja paradoksalnie tkwiła w pandemii, która okazała się doświadczeniem łączącym ludzi na wszystkich kontynentach. Ogólnoświatowa i totalna aż prosiła się o artystyczny komentarz. Tymczasem temat covidu jest na tegorocznym Biennale niemal nieobecny. Zupełnie jakby wszyscy pospołu, artyści i kuratorzy, uznali, że to wątek, o którym należy jak najszybciej zapomnieć, a nie przepracowywać go w sztuce. Kto wie, może i mają rację.

Świat kobiet

Co zatem oferuje nam popandemiczna sztuka?

Polityka 19.2022 (3362) z dnia 03.05.2022; Kultura; s. 74
Oryginalny tytuł tekstu: "Przeczarowana Wenecja"
Reklama