Osoby czytające wydania polityki

„Polityka” - prezent, który cieszy cały rok.

Pierwszy miesiąc prenumeraty tylko 11,90 zł!

Subskrybuj
Kultura

1794

Recenzja filmu: „Kos”, reż. Paweł Maślona

„Kos”, reż. Paweł Maślona. „Kos”, reż. Paweł Maślona. Łukasz Bąk
Polska w „Kosie” jest przesycona strachem i pychą.

Film Pawła Maślony o insurekcji kościuszkowskiej od patriotyczno-narodowych czytanek dzieli przepaść. M.in. dzięki gatunkowej zabawie to mocno subiektywna wizja inspirowana dawnymi dziejami. Dużo tu zapożyczeń z krwawego kina zemsty Tarantino, sporo makabrycznej atmosfery „Domu złego” Smarzowskiego, a całości patronuje ironiczno-tragiczne spojrzenie Wajdy. Maślona, autor olśniewającego debiutu „Atak paniki”, pokazuje ojczyznę właściwie nieznaną z podręczników historii, za to świetnie rozpoznaną w przełomowej książce Adama Leszczyńskiego „Ludowa historia Polski”. Bohaterem jest przybywający z zagranicy Tadeusz Kościuszko (Jacek Braciak w życiowej formie), obierający sobie za cel wzniecenie powstania przeciwko Rosji, lecz otoczenie, w jakim przyszło mu działać, to gnębiona przez zdeprawowane elity pańszczyźniana wieś. Polska w „Kosie” jest przesycona strachem i pychą, z cynizmem i wyższością przygląda się jej rosyjski oficer, drwiący z głupich „Poliaczków”, że jeszcze nigdy nie wygrali żadnego powstania – w tej roli niezawodny Robert Więckiewicz.

Polityka 5.2024 (3449) z dnia 23.01.2024; Afisz. Premiery; s. 70
Oryginalny tytuł tekstu: "1794"
Reklama