Film

Głosy niewinności

Wstrząs, jaki wywołuje meksykański dramat „Głosy niewinności” Luisa Mandokiego o nieletnich ofiarach wojny domowej w Salwadorze, jest większy niż w przypadku standardowych produkcji tego typu i choćby dlatego nie wolno go przegapić. Przedstawia historię wielodzietnej rodziny żyjącej na głębokiej prowincji w slumsach i pozostawionej bez środków do życia oraz należytej ochrony w czasie krwawych walk między miejscową partyzantką a armią.

Uwaga skupia się na losach szybko dorastającego 11-letniego chłopca (znakomita rola Carlosa Padilli), przejmującego rolę pana domu po porzuceniu rodziny przez ojca. Grozi mu wcielenie do wojska – w kraju pogrążonym w bratobójczej, bezsensownej wojnie obowiązuje bowiem zasada poboru dzieci, które ukończyły dwunasty rok życia. Matka chłopca (świetna, przejmująca rola Leonory Vareli) robi wszystko, by ustrzec syna przed pewną śmiercią, ale dobrego wyboru w zasadzie nie ma. Chłopak prędzej czy później znajdzie się po jednej z walczących stron i żeby nie zostać zabitym, sam będzie musiał zabijać.

Wymowa „Głosów niewinności”, choć patetyczna, nie razi przesadnym apelowaniem do wartości humanistycznych. Film o wojennym horrorze opowiedziany został z dystansem i humorem. Mówi raczej o magicznym czasie dzieciństwa z perspektywy tych, którzy nie rozumieją, na czym polega groza zachowania dorosłych, i którzy tylko instynktownie wyczuwają okrucieństwo świata.

Reklama

Czytaj także

Społeczeństwo

Czy wiesz, skąd pochodzi to, co nosisz?

Firmy odzieżowe (i nie tylko) lubią zapewniać, że są społecznie odpowiedzialne. Pora im powiedzieć: sprawdzam. Zwłaszcza w czasach pandemii.

Jędrzej Dudkiewicz
28.09.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną