Osoby czytające wydania polityki

Wiarygodność w czasach niepewności

Wypróbuj za 11,90 zł!

Subskrybuj
Film

Cicha niemoc

Recenzja filmu: „Cicha noc”, reż. Piotr Domalewski

Wigilijna kolacja, na pierwszym planie główny bohater grany przez Dawida Ogrodnika. Wigilijna kolacja, na pierwszym planie główny bohater grany przez Dawida Ogrodnika. Forum Film / materiały prasowe
Wszystko opiera się na osobistym doświadczeniu, na przeżytych emocjach, psychologicznej prawdzie.

Reklamowana jako czarna komedia „Cicha noc” bardziej przypomina gorzki dramat o problemach emigracji zarobkowej i kryzysie więzi rodzinnych. Budzącą litość, ciemną, ubłoconą polską prowincję (zdjęcia kręcono we wsi Pęglity w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Gietrzwałd) z miejsca traktuje się jak metaforę niemocy. Wielopokoleniowa rodzina zasiadająca wspólnie do improwizowanej w pośpiechu wigilijnej wieczerzy stanowi kwintesencję zbiorowej klęski. Od dekad nic się nikomu w niej nie udawało. Ludzie harowali, by wyrwać się z biedy, wyjeżdżali na Zachód, a potem było już tylko gorzej. Wracali, tracili złudzenia, zapijali się na śmierć, udając, że są nadal zgraną wspólnotą.

Debiutant Piotr Domalewski, reżyser i scenarzysta „Cichej nocy”, pokazuje cały ten splot nieudacznictwa, utrzymywanych pozorów oraz grozę społecznego wykluczenia z perspektywy młodego chłopaka po studiach, który jest uosobieniem nadziei. Chce założyć rodzinę, wyrwać się z opłotków, tak jak niegdyś jego ojciec marzy, by na obcej ziemi poczuć się człowiekiem, a nie wiecznie przegranym Polakiem. 

Cicha noc, reż. Piotr Domalewski, prod. Polska 2017, 97 min

Polityka 47.2017 (3137) z dnia 21.11.2017; Afisz. Premiery; s. 82
Oryginalny tytuł tekstu: "Cicha niemoc"

Oferta na pierwszy rok:

4 zł/tydzień

SUBSKRYBUJ
Reklama