Film

Jabłka Adama

◊ ◊ ◊ ◊

Na pozór błaha historia o resocjalizacji zwolnionego z więzienia neofaszysty nie ma nic wspólnego z twardym, realistycznym kinem, kręconym cyfrową kamerką na modłę interwencyjnego dokumentu. Znacznie więcej łączy ją z tradycyjną, klasycznie opowiedzianą współczesną baśnią trochę w stylu magicznego realizmu Jana Jakuba Kolskiego.

Podszyte biblijną symboliką z silnie wplecionym wątkiem teodycei „Jabłka Adama” opisują religijne nawrócenie zatwardziałego kryminalisty (Ulrich Thomsen), wielbiciela Adolfa Hitlera, buntującego się przeciwko wciąganiu go w rytm życia protestanckiej wspólnoty. Przymusowy pobyt na plebanii z pastorem zachowującym się jak wiejski głupek (świetna rola Madsa Mikkelsena), zakompleksionym pijakiem ekstenisistą (Nicolas Bro) oraz arabskim fundamentalistą marzącym o zniszczeniu naftowej korporacji (Ali Kazim) nieoczekiwanie odmienia jego los, przywraca wiarę w odwieczny porządek świata i nadaje jego życiu nowy sens.

Choć to czarna komedia z elementami tarantinowskiego pastiszu, film Jensena nie jest zbyt śmieszny, za to wzrusza, bawi, a jego główną zaletą, oprócz wyrazistych kreacji aktorskich, jest inteligentne i bezpretensjonalne przesłanie. W znakomitym stylu reżyser podejmuje odwieczną dyskusję na temat paradoksów wiary oraz sił, które służąc złu, czynią w końcu dobro.

Reklama

Czytaj także

Ja My Oni

Gdy „my” staje się ważniejsze niż „ja”

Kiedy przywiązanie do firmy, organizacji czy narodu staje się chorobliwe.

Aleksandra Cisłak, Aleksandra Cichocka
22.11.2016
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną