Film

Nietolerancja

Recenzja filmu: „Hiacynt”, reż. Piotr Domalewski

„Hiacynt”, reż. Piotr Domalewski „Hiacynt”, reż. Piotr Domalewski Bartosz Mrozowski
Wielopiętrowa intryga z licznymi niedomówieniami.

Trzecia pełnometrażowa fabuła Piotra Domalewskiego – w odróżnieniu od „Cichej nocy” i „Jak najdalej stąd” – dotyka historii, schyłkowego okresu PRL, tuż po zniesieniu stanu wojennego. „Hiacynt” odsłania kulisy szeroko zakrojonej, lecz wciąż mało znanej prowokacji – zbierania przez bezpiekę kompromitujących materiałów na homoseksualistów. Zakładano wtedy „różowe teczki”, zmuszano do współpracy, prześladowano. Nie wiadomo do końca, ile osób było inwigilowanych. Autor scenariusza, reporter Marcin Ciastoń, który temat prześwietlał wiele lat, podaje liczbę 11 tys. „Hiacynt” koncentruje się na burzliwym śledztwie prowadzonym przez młodego, niedoświadczonego milicjanta w sprawie tajemniczych morderstw w kręgu warszawskich gejów. Kontynuuje je wbrew woli przełożonego, cynicznego pułkownika – i swojego ojca. Na konflikt służbowy nakładają się napięcia w domu. W tym sensie oprócz kryminału o mechanizmach niszczenia niewinnych ludzi otrzymujemy również film o buncie i wyzwalaniu się spod opresyjnej władzy w relacjach rodzinnych.

Hiacynt, reż. Piotr Domalewski, prod. Polska, 106 min, Netflix

Polityka 42.2021 (3334) z dnia 12.10.2021; Afisz. Premiery; s. 82
Oryginalny tytuł tekstu: "Nietolerancja"
Reklama

Czytaj także

Kraj

Tata Maty

W przewrotnym sensie jest beneficjentem rządów PiS, gdyż będąc ich konsekwentnym krytykiem, stał się znaczącą osobistością życia publicznego. Niektórzy określają go mianem „opozycyjnego celebryty”, na co Marcin Matczak nieco się zżyma. Ale w sumie nieźle oddaje ono jego status.

Rafał Kalukin
18.10.2021