Prenumerata na trudne czasy.

6 miesięcy za 99 zł.

Subskrybuj
Film

Wołanie o opamiętanie

Recenzja filmu: „Stracone złudzenia”, reż. Xavier Giannoli

„Stracone złudzenia”, reż. Xavier Giannoli „Stracone złudzenia”, reż. Xavier Giannoli Gutek Film
Film ogląda się z zapartym tchem niczym najlepszy dreszczowiec.

Przywykliśmy łączyć fake newsy z internetem i mediami społecznościowymi. Dezinformacja i manipulowanie opinią publiczną nie są jednak grzechem wyłącznie naszych czasów. Skorumpowani dziennikarze działali też w złotej epoce Hollywood, dostało im się za to m.in. w „Obywatelu Kane”. Mało kto zdaje sobie sprawę, że zjawisko czarnego piaru, kupczenia opiniami, niszczenia konkurencji oraz przeciwników politycznych za pomocą insynuacji i plotek występowało już na wielką skalę w XIX w. Żurnalistów odsuwających na bok nadzieje tworzenia ambitnej literatury, zaprzęgających swój talent na usługi tych, co płacą najwięcej, był legion. Niewiele się różnili od prostytutek. Z wysokim mniemaniem o sobie, nieporównanie wyższą pozycją społeczną robili zawrotne kariery, stawali się celebrytami, dorabiali się majątków, co znakomicie zostało uchwycone w „Straconych złudzeniach”.

Stracone złudzenia (Illusions perdues), reż. Xavier Giannoli, Francja, 149 min

Polityka 32.2022 (3375) z dnia 02.08.2022; Afisz. Premiery; s. 68
Oryginalny tytuł tekstu: "Wołanie o opamiętanie"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?

Zaloguj się >