Fragment książki: „Szopka”
Wandzia unosiła niebieskie, skrępowane spojrzenie i napotykała jego wzrok, proszący ją o jedno słowo, o jakiś gest, którego nie umiała mu dać. Pożyczała z biblioteki najbardziej wzruszające książki, żeby można było swobodnie płakać.
materiały prasowe

Stare mieszkanie w kamienicy, z ustawionym na środku stołem, wokół którego, chcąc nie chcąc, wszyscy się spotykali, zostało niedawno zamienione na nowe, dwupokojowe, w ascetycznie szarym peerelowskim bloku. Tu wszystko odbywało się osobno, czynności i rzeczy miały swoje pomieszczenia. Żadnego stołu nie dało się ustawić na środku, bo nigdzie środka nie było. Wszystko przy ścianach. Małe, ciemne pomieszczenia, raj dla klaustrofobików.

Buty przy ścianie przedpokoju, długiego i tak wąskiego, że dobrze zbudowany mężczyzna mógłby z łatwością oprzeć się o przeciwległe ściany rękami zgiętymi w łokciach. Kuchnia bez okna, z wepchniętym na siłę starym kredensem. Jego szufl ady otwierały się tylko do połowy, napotykając opór kuchenki gazowej, więc trzeba w nich było błądzić palcami na ślepo i nierzadko zamiast pilnie potrzebnej łyżki można było wylosować na przykład korkociąg. Łazienka z wanną na nóżkach i lustrem w metalowej ramie, której część wyginała się, w uchwyt na kubek pełen szczoteczek do zębów. I dwa pokoje. Dwa.
Jeden – pokój. Drugi – pokój Maciusia.

Właściwie miał to być pokój Maciusia i Wandzi, ale Wandzia uznała za rozsądne przyjąć, że nic o tym nie wie. Zamykała swoje rzeczy w szafce i wchodziła tylko, gdy szukała czegoś niezbędnego albo gdy Maciusia nie było w domu. Kiedy Maciuś po kąpieli gasił światło w łazience, Wandzia udawała, że śpi, ale naprawdę zasypiała dopiero wtedy, gdy maciusiowe chrapanie nabierało rytmu. Wstawała zawsze pierwsza i od siódmej rano była gotowa do wyjścia do szkoły. Kilka razy zdarzyło się jej zaspać; Maciuś wtedy chował jej majtki i chichrał się straszliwie, gdy przeszukiwała całe mieszkanie, skrępowana głupotą nocnej koszuli; albo zjadał na śniadanie kanapkę, którą miała zabrać do szkoły, albo dopisywał pod jej zadaniem z języka polskiego charyzmatyczne słowo DUPA. Zupełnie nie opłacało się wstawać później niż Maciuś.

Wandzia nie odczuwała potrzeby powiększenia swojej prywatnej powierzchni życiowej, zresztą bardzo wiele rzeczy miała po Maciusiu, podręczniki po Maciusiu, tornister po Maciusiu, kurtkę na zimę po Maciusiu – pomaciusiowe rzeczy nie poszukiwały nowego miejsca na półce i tak było łatwiej.

Wandzia przychodziła ze szkoły, jadła obiad przy stole w pokoju, wciśnięta między szafkę z radiem a ogromny kwietnik, bez względu na porę roku nasycony przenikliwym fi oletem i różem kilkunastu doniczek z fi ołkami afrykańskimi. Odstawiała talerz po zupie, wycierała starannie wilgotne kółko i układała w tym samym miejscu zeszyty i książki, zabierając się do odrabiania zadań. Starała się przeciągnąć tę czynność jak najdłużej, aż do samego wieczora.
Czasami chodziła wypożyczyć książki z biblioteki albo pobawić się z koleżankami, które wcale nie umiały się bawić, tylko całymi dniami zwisały głową w dół z trzepaka. Jurka nie było. Jurek tam został, tam, gdzie teraz jest już za daleko.

Ojciec musiał dojeżdżać do pracy autobusem, wracał więc jeszcze później niż zwykle. Matka wychodziła mu na spotkanie do przedpokoju i zaczynała ujadać, zanim zdjął kurtkę. Widzisz, Wandziu, widzisz, ojciec wrócił, noc już prawie a on teraz dopiero wrócił, zawsze tak późno, lepiej by było, jakbyś w ogóle nie wracał, lepiej by było, żeby cię po drodze coś rozjechało, o Boże, po co ja za ciebie wychodziłam, trzeba się było utopić, a nie takie życie zasrane za sobą wlec, żadnego pożytku, bo widzisz, Wandziu, twój ojciec jest fałszywy, jest zły do cna i lepiej, żeby go coś rozjechało, już bym miała spokój. Ojciec w pośpiechu jadł obiad, w pośpiechu szedł do łazienki, w pośpiechu rozścielał łóżko. Widzisz, Wandziu, nawet się tobą nie zainteresuje, nawet się nie zapyta, co w szkole, jakbyś niczyja była, takiego masz ojca niedobrego, biedne dziecko, muszę proszka użyć, bo mnie głowa boli na sam jego widok, i pamiętaj, Wandziu, żebyś nic od niego nigdy nie chciała, bo i tak ci nie da, bo on jest winien wszystkich naszych nieszczęść i do kościoła nie chodzi. I nigdy się dobrym słowem nie odezwie, nigdy mi nic nie kupi, nawet mi na rocznicę ślubu nic nie kupił – Kupiłem – zaszeleściło cicho. – Kwiatki kupiłem.

I szal ci kupiłem. kwiatki to każdy głupi kupić potrafi, co to za sztuka kwiatki kupić, a szal taki, że o dupę rozpić taki szal, ani mi do płaszcza nie będzie pasował, trzeba się było na tym szalu powiesić lepiej, przynajmniej by jakiś pożytek był. Zresztą co to za rocznica zasrana, rocznica ślubu, a to jest rocznica niewolnictwa, na galerach by się tyle nie wytrzymało, zresztą co my jesteśmy za małżeństwo, jak my ze sobą ani nie rozmawiamy, ani nie śpimy, my jesteśmy chyba w separancji!

Wandzia unosiła niebieskie, skrępowane spojrzenie i napotykała jego wzrok, proszący ją o jedno słowo, o jakiś gest, którego nie umiała mu dać. Pożyczała z biblioteki najbardziej wzruszające książki, żeby można było swobodnie płakać. Pociągała nosem nas losami dzielnego Robin Hooda, którego źli ludzie zabili w lesie, płakała nad ranami honorowego Roberta Jordana, załamywała ręce nad ciałem Winnetou i kątem zaszklonego oka widziała ojca, który podchodzi do szafk i, otwiera barek, nalewa kieliszek wódki, obejmuje go dłonią, jakby chciał schować, i wypija. Płakała i myślała, dlaczego nie umiesz się bronić, dlaczego ja nie umiem się bronić.

– Nie rozumiem. Naprawdę nie rozumiem. Masz swój pokój, masz co jeść, nikt cię nie pilnuje, nikt ci nie mówi, co masz robić. Sam chciałeś na studia iść. Nikt ci nie przeszkadza w nauce. Wandzia... Gdzie jest Wandzia? Wandzia nawet do pokoju nie wchodzi, gdy się uczysz. Nie rozumiem.

– Ty nigdy nic nie rozumiesz! Nigdy nic nie rozumiesz! – znów wybuchła matka. – To przez ciebie! Przez ciebie jest taki! Przez ciebie chce nas opuścić! O jezucichyipokornegoserca, za jakie grzechy, za jakie grzechy taki mnie los spotyka?! Dwóch durniów w jednym domu.

 

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną