Książki

W drodze

Instytucja autostopu powstała w Polsce w 1958 r. z inicjatywy młodzieżowego tygodnika „Dookoła świata”. Bywała ważnym doświadczeniem indywidualnych i zbiorowych biografii, o czym świadczą teksty zamieszczone w wydanej właśnie antologii „Autostop polski. PRL i współczesność”. „Fenomenem akcji autostopowej w czasach PRL było zorganizowanie ruchu niezorganizowanego” – pisze etnograf Czesław Robotycki i to wiele wyjaśnia.

Autostop stał się stylem życia, atrakcyjnym choćby z tego powodu, że dobrze wpisywał się w mitologię drogi i podróżowania podpatrzoną na amerykańskich filmach. Plecak, gitara i przemieszczanie się bez z góry upatrzonego celu – to były symbole kultury młodzieżowej realizowanej praktycznie. Nabrały one jeszcze intensywniejszych barw, kiedy do Polski dotarła fascynacja hipisowską kontrkulturą. „Nie byliśmy klasycznymi autostopowiczami. Nie chcieliśmy być utożsamiani z tymi, którzy letnią porą z plecaczkiem i książeczką kupioną za pieniądze od mamusi wyruszali »w trasę« i zapisywali sobie w notatniku miejscowości, które zwiedzili” – wspomina w książce dawny hipis Krzysztof Wacyk.

Z perspektywy dzisiejszej opowieści i wyznania autostopowiczów z epoki PRL mogą się wydawać albo nostalgiczne, albo groteskowe. Gdy jednak przyjrzymy się konkretom, okaże się, że mamy do czynienia z nader ciekawym i rzadko opisywanym kawałkiem historii społeczno-obyczajowej.

Autostop polski. PRL i współczesność, oprac. Jakub Czupryński, Korporacja Ha!art 2005, s. 397

Reklama

Czytaj także

Ja My Oni

Jak komunikować swoje potrzeby

Jak wyrazić swoje potrzeby, aby inni je uwzględniali.

Anna Dąbrowska, Anna Dobrowolska
06.02.2018
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną