Książki

Wartościowy eklektyzm

Recenzja płyty: Opeth, „Sorceress”

materiały prasowe
Panowie z Opeth przeszli na pozycje kontynuatorów rocka progresywnego rodem z lat 70.

Szwedzka grupa Opeth wciąż wymyka się wyspecjalizowanym w szufladkowaniu recenzentom. Wczesne, wydawane mniej więcej 20 lat temu, albumy Opeth jednoznacznie klasyfikowane były jako metal. Różniły się tylko dodatkowymi uściśleniami, bowiem jedni mówili o prog metalu, inni o metalu klasy death. Jeśli jednak ktoś rozpocząłby poznawanie szwedzkiej formacji od wysłuchania jej najnowszego albumu „Sorceress”, przeżyłby nie lada zaskoczenie. Panowie z Opeth przeszli bowiem na pozycje kontynuatorów rocka progresywnego rodem z lat 70. Spotykamy więc echa tego, co robili Emerson, Lake and Palmer, by po chwili wspomnieć King Crimson, Jethro Tull, Deep Purple czy Black Sabbath. Zabawa w tropienie wpływów, którym ulega Opeth, nie może w żaden sposób przysłonić faktu, że mamy do czynienia z doskonałymi, inteligentnymi artystami, w których muzyce eklektyzm nie jest wadą.

Opeth, Sorceress, Nuclear Blast

Polityka 46.2016 (3085) z dnia 07.11.2016; Afisz. Premiery; s. 69
Oryginalny tytuł tekstu: "Wartościowy eklektyzm"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Fotoreportaże

Urok małych liczb. Najlepsze polskie apartamentowce

Zamiast balkonów na długość stopy i niedoświetlonych parapetów są szerokie tarasy i wielkie okna, zamiast anonimowości – przestrzenie, które sprzyjają spotkaniom z sąsiadami. Najlepsze polskie apartamentowce mają mało mieszkań, wyjątkową architekturę i położenie. Niestety, kameralne wciąż znaczy rzadkie i ekskluzywne.

Marta Polny
28.09.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną