Książki

Hrabal (a)polityczny

Hrabal (a)polityczny

Obok jedenastu miniesejów najciekawszą ich część stanowi pięć rozmów z pisarzem, przeprowadzonych w latach 1989–1991. Hrabal opowiada na Uniwersytecie Stanford o genezie swoich najpopularniejszych utworów. W praskiej winiarni U Krzyżowników autor „Postrzyżyn” wyznaje: „Dla mnie kobiecy świat jest zamknięty. Jestem mizoginem”. Za to w wywiadzie dla „Głosu Ameryki” z maja 1989 r. zwierza się ze swej miłości do USA i cytuje Dylana Thomasa, który napisał: „Kto nie kocha Ameryki, nienawidzi ludzkości”.

Niespodzianką jest ujawniony przez Hrabala w pisanych niedługo przed śmiercią esejach temperament polityczny: dowiadujemy się, że w praskich gospodach mówiono, iż „Vaszek (Havel) zrobił w chuja Mecziara” i że ówczesny prezydent Czech wykręcił się od spotkania z premierem Irlandii, bo następnego dnia miał lecieć do Londynu, a wiedział już „jako mąż stanu, że tam chodzi o kasę, natomiast z Irlandią chodziło o honor i wspólny mianownik cierpienia zadanego przez brutalne mocarstwo. I tak to tylko raz, ale już na zawsze, Vaclav Havel przegrał, już został politykiem i przestał być artystą, za którego się podawał...”.

Na pytanie amerykańskiego studenta, przy jakim filmie chciałby jeszcze współpracować, Hrabal, autor 18 tomów dzieł zebranych, odpowiada: „Przy żadnym, bo ja jestem w zasadzie leniwy”.

 Pasjonująca, autoironiczna, a miejscami wręcz przejmująca lektura.
 
 Bohumil Hrabal, Różowy kawaler, przeł. Katarzyna Kepka, Świat Literacki, Izabelin 2005, s. 156

 
 Przeczytaj fragment książki


Reklama

Czytaj także

Społeczeństwo

Bajki dla suwerena. Dlaczego filmy Patryka Vegi są tak popularne?

Rozmowa z dr. hab. Jackiem Wasilewskim o tym, co takiego wie o Polakach Patryk Vega, czego nie wiedzą inni.

Joanna Cieśla
20.03.2018
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną