Książki

Wat i jego rozmówcy

◊ ◊ ◊ ◊

Znany jest jednak przede wszystkim dzięki wspomnieniom opowiedzianym Czesławowi Miłoszowi i wydanym pod tytułem „Mój wiek”. Doświadczenie pisarza było jedyne w swoim rodzaju: za młodu futuryzm i lewicowość, potem w ciężkiej przedwojennej atmosferze praca wydawnicza, w latach wojny w Związku Sowieckim jedenaście więzień i zesłanie do Kazachstanu, w Polsce kilka lat pracy wydawniczej w erze stalinowskiej, wreszcie emigracja i ciężka choroba bólowa (która ostatecznie doprowadziła go do samobójstwa). A przy tym pamięć i osobowość wyrafinowanego intelektualisty.

Dwutomowa „Korespondencja”, wydana jako czwarta część pism zebranych Wata w wyborze i opracowaniu Aliny Kowalczykowej, a pochodząca – ze zrozumiałych względów – niemal wyłącznie z czasów powojennych, jest źródłem równie niezwykłym co „Mój wiek” czy „Dziennik bez samogłosek”. Zarówno ze względu na osoby, z którymi korespondował (m.in.: Czapscy, Giedroyc, Iwaszkiewicz, Miłosz, Stempowski), jak i na fakt, że wówczas jeszcze list bywał prawdziwym wyznaniem, głosem w dialogu korespondujących.
 
 
Aleksander Wat, Korespondencja, Czytelnik, Warszawa 2006, t. I s. 742, t. II s. 542 
 
  
Przeczytaj fragment książki
  

Reklama

Czytaj także

Ludzie i style

Chorwacja – co zobaczyć w drodze nad morze?

Wakacje w Chorwacji kojarzymy przede wszystkim z plażowaniem, kuchnią i zabytkami. Słusznie, ale w głębi kraju czekają na nas prawdziwe skarby natury, które po prostu trzeba zobaczyć!

Prezentacja
21.04.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną