Bohaterami tej książki są nasi znajomi z mediów. Wiemy o nich często więcej niż o sąsiadach czy kolegach z pracy. Odczuwamy przecież naturalny opór przed wypytywaniem osób blisko wokół nas żyjących o szczegóły rozwodu, choroby, sypialnianego współżycia. Tymczasem przeciętny odbiorca mediów jest doskonale wprowadzony w codzienność Angeliny Jolie i Brada Pitta, Edyty Górniak, Michała Wiśniewskiego lub Adama Małysza. Sfabrykowane wizerunki gwiazd i idoli wszelkiego autoramentu, ciągle opisywane przez tabloidy, nieustannie obecne na telewizyjnym ekranie stanowią bazę kultury popularnej. Jej nadbudową jest ideologia komercji, nieustającego spektaklu, wiecznej zabawy i fascynacji byle czym, która łatwo czyni z odbiorców fanów byle czego.
Mariusz Czubaj, autor książki "Biodra Elvisa Presleya", napisał swoisty przewodnik po meandrach i zaułkach popkultury, wskazując istotne lub zwrotne punkty w jej rozwoju w naszym kraju (niektóre teksty były drukowane wcześniej w „Polityce”). Przedstawia je na tle światowych wydarzeń, ważnych dla dziejów tej kultury, co stanowi dodatkowy walor publikacji. Świetny rozdział o „Śmierci idola”, którego zasadniczym tematem jest choroba i odejście Czesława Niemena, ukazuje, jak daleko w Polsce zaszliśmy w czynieniu spektaklu z umierania, jak łatwo przekroczyliśmy granicę kolejnego tabu. Tak naprawdę, podpowiada Czubaj w swojej książce, te granice już zostały zniesione.
Zwroty nie wypada, nie wolno, nie należy – wyszły z obiegu, ponieważ dopuszcza się każde zachowanie, pod warunkiem, że stworzy się z niego widowisko. Nawet wartości pudruje się, poddaje komercyjnej obróbce i wystawia pod publiczny ogląd, ale i tak przegrywają z bardziej spektakularnymi: złem, przemocą, zbrodnią. Dla wychowanego w tabloidalnym świecie odbiorcy ciemna strona lustra jest zawsze ciekawsza od odbicia rzeczywistości.
Mariusz Czubaj, Biodra Elvisa Presleya. Od paleoherosów do neofanów. Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne. Warszawa 2007 s. 276
Przeczytaj fragmenty książki:
Zobacz notę wydawniczą