Recenzja płyty: Depeche Mode, „Delta Machine”

Blues z maszyny
Dla miłośników mrocznego syntezatorowego romantyzmu będzie albumem więcej niż satysfakcjonującym.
materiały prasowe

Dokładnie 20 lat temu Depeche Mode byli pierwszym brytyjskim zespołem alternatywnym (wtedy jeszcze taka etykietka w stosunku do nich uchodziła) na szczycie amerykańskiej listy bestsellerów. Ameryka nie mogła nie zauważyć bluesowych inklinacji grupy, która wprawdzie tworzyła głównie piosenki na syntezatory, ale ubierała je w proste formy, przypominające coraz bardziej klasyki z tamtego kontynentu. Od tamtej pory stylistycznie podążają w tę samą stronę, czego dowodem „Delta Machine” – płyta oparta na dość prostych, minimalistycznych aranżacjach i eksponująca emocjonalną siłę interpretacji wokalnych Dave’a Gahana.

Nic nowego to do wizerunku grupy nie wnosi, ale zarazem dla miłośników tego mrocznego syntezatorowego romantyzmu będzie albumem więcej niż satysfakcjonującym. O czym świadczy fakt, że gdy piszę te słowa, na polskich listach sprzedaży Depeche Mode właśnie wysadzają z siodła Davida Bowiego.

 

Depeche Mode, Delta Machine, Columbia

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną