Muzyka

Roztopione piosenki

Recenzja płyty: Róisín Murphy, „Take Her Up to Monto”

PIAS / materiały prasowe
Trudno na płycie znaleźć melodyjny refren, ale wcale nie łatwiej się tu natknąć na naprawdę oryginalny pomysł brzmieniowy, napięcie czy emocje.

Irlandzka wokalistka Róisín Murphy publiczność podbijała od nowa już co najmniej dwukrotnie. Najpierw pod koniec lat 90. z grupą Moloko, fantastycznego piosenkowego ramienia ówczesnej sceny klubowej (z osławionym jako taneczny remiks przebojem „Sing It Back”). Później mozolnie odbudowywała tę popularność solo, repertuar równie nowoczesny i oparty na elektronicznych brzmieniach śpiewając z jeszcze większą niż kiedyś lekkością, charakterystyczną dla dawnych gwiazd swingu. Zeszłoroczna płyta „Hairless Toys” była największym solowym sukcesem Murphy w kategoriach rynkowych, a przy okazji wyrafinowaną płytą. Nowa, „Take Her Up to Monto”, idzie dalej, ale bardziej już w kierunku udziwnień. Piosenki roztapiają się tu w zmierzające donikąd amorficzne kompozycje (poza nawiązującym do soulu i bossa novy „Lip Service”). Trudno w nich znaleźć melodyjny refren, ale wcale nie łatwiej się tu natknąć na naprawdę oryginalny pomysł brzmieniowy, napięcie czy emocje. Jeśli to trzecia próba, to skierowana jest do najbardziej wytrwałych miłośników talentu Murphy.

Róisín Murphy, Take Her Up to Monto, PIAS

Polityka 31.2016 (3070) z dnia 26.07.2016; Afisz. Premiery; s. 73
Oryginalny tytuł tekstu: "Roztopione piosenki"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Społeczeństwo

Wojna państwa Marcinkiewiczów

Historia Izabeli i Kazimierza Marcinkiewiczów toczy się jak wieloodcinkowy serial. Ale to, co długo było celebrycką, plotkarską farsą, w najnowszych odsłonach nabiera cech greckiej tragedii. Spór byłego premiera z byłą żoną to przypadek rozwodu publicznego, z wykorzystaniem mediów oraz nowych instytucji prawnych.

Martyna Bunda
06.08.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną