Muzyka

Uroda melancholii

Nic zatem dziwnego, że oczekiwaniom na jej trzeci album towarzyszyły wielkie nadzieje. Już wiadomo – płyta „Not Too Late” z pewnością nie rozczaruje fanów amerykańskiej piosenkarki, choć w porównaniu z poprzednimi książkami wydać się może raczej skromna w ekspresji i pozbawiona hitów.

Trzynaście, w większości napisanych samodzielnie przez Norah, piosenek oscyluje między folkiem a wyrafinowanym popem, są tam też ślady tradycyjnego jazzu, a nad wszystkim unosi się lekko melancholijny nastrój wywołujący skojarzenia z klimatem dawnych artystycznych piwnic. Norah jak zawsze uwodzi swoim pięknym głosem, bardziej jego barwą niż siłą, ale właśnie ta oszczędność wyrazu uwypukla subtelne niuanse zarówno wokalne, jak i aranżacyjno-instrumentalne.

Norah Jones, Not Too Late, Blue Note
 

Reklama

Czytaj także

Kultura

Rafał Wojaczek pod gwiazdą rozpaczną

Swego czasu stał się idolem i do dziś rozbudza namiętności wśród czytelników. Spośród wielu młodo zmarłych literackich straceńców i nadwrażliwców może jeszcze Halina Poświatowska wywołuje czytelnicze emocje. Blednie za to mit Edwarda Stachury, mało kto wraca do wierszy Andrzeja Bursy czy prozy Marka Hłaski. Dlaczego jedne literackie legendy trwają, inne zdają się rozwiewać?

Mirosław Pęczak
08.12.2001
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną