Teatr. Nominowana: Anna Smolar

Anna Smolar
„Teatr Smolar jest kameralny i empatyczny, z polotem i humorem podejmuje tematy zepchnięte na margines” – podsumowywał Paweł Soszyński nominację dla reżyserki.
Anna Smolar
Leszek Zych/Polityka

Anna Smolar

Dała się poznać jako reżyserka spektakli niezwykle różnorodnych, jednocześnie bliskich życiu i przez to poruszających, co docenili w swoich nominacjach krytycy. „Za umiejętność podjęcia dialogu z każdym niemal odbiorcą” – uzasadniał wybór Smolar Witold Mrozek. Bazą „Aktorów żydowskich” (dramaturgia Michał Buszewicz) były rozmowy z aktorami warszawskiego Teatru Żydowskiego. „Dybuk” z Teatru Polskiego w Bydgoszczy sprawnie łączył sztukę An-skiego sprzed stulecia z dopisaną przez Ignacego Karpowicza współczesną historią o gimnazjaliście – ofierze internetowego hejtu. „Wrażliwy spektakl, który z uczuciem i ostrością opowiada o świecie nastolatków” – opisywała go Izabela Szymańska. Zaś zrealizowana w Centrum Nauki Kopernik „Henrietta Lacks” to połączenie teatru i wykładu performatywnego przypominające postać dawczyni komórek HeLa ratujących życie milionom ludzi.

„Teatr Smolar jest kameralny i empatyczny, z polotem i humorem podejmuje tematy zepchnięte na margines” – podsumowywał Paweł Soszyński nominację dla reżyserki, która właśnie dodała do swojego dorobku spektakl według głośnej autobiograficznej książki Małgorzaty Halber o alkoholizmie „Najgorszy człowiek na świecie” (Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu), a w najbliższych planach ma mroczna wersję „Kopciuszka” według tekstu Joëla Pommerata (Stary Teatr w Krakowie). „Dynamika w Polsce jest niezwykła. Jest tu, co prawda, większy chaos, większe poczucie absurdu na co dzień, ale jest za to dużo ożywczego ruchu w wielu dziedzinach” – tak Smolar, urodzona (w 1980 r.) i wychowana w Paryżu, tłumaczyła dekadę temu powrót do kraju rodziców (jest córką Aleksandra Smolara). Zanim zaczęła reżyserować w Polsce, skończyła literaturoznawstwo na paryskiej Sorbonie i szkołę aktorską przy tamtejszym Le Sudden Théâtre oraz założyła grupę teatralną La compagnie Gochka. Związki z Francją kultywuje, wystawiając francuskich autorów: Claudela, Camusa, Giraudoux, Pommerata. Przełożyła na francuski „Miłość z kamienia” Grażyny Jagielskiej.

***

Oni nominowali:

Łukasz Drewniak (Teatralny.pl), Jacek Kopciński („Teatr”), Monika Kwaśniewska-Mikuła („Didaskalia”), Witold Mrozek („Gazeta Wyborcza”), Jacek Sieradzki („Dialog”), Przemysław Skrzydelski („wSieci”), Paweł Soszyński (Dwutygodnik.com), Izabela Szymańska (Co jest grane24), Mike Urbaniak („Wysokie Obcasy”, Pan od Kultury), Jacek Wakar (Polskie Radio Dwójka, „Dziennik Gazeta Prawna”).

***

Ponadto zgłoszeni zostali:

Katarzyna Borkowska (scenografka), Michał Borczuch (reżyser), Aneta Groszyńska/Jan Czapliński (duet reżysersko-dramaturgiczny), Karolina Gruszka (aktorka), Jacek Hałas (muzyk kompozytor), Dorota Ignatjew (aktorka, dyrektorka Teatru im. Osterwy w Lublinie), Katarzyna Kalwat (reżyserka), Anna Karasińska (reżyserka), Dominika Knapik (choreografka i reżyserka), Grzegorz Małecki (aktor), Paweł Passini (reżyser), Agnieszka Lubomira Piotrowska (tłumaczka), Malina Prześluga (dramatopisarka), Marcin Przybylski (aktor), Weronika Szczawińska (reżyserka), Michał Walczak/Maciej Łubieński (autorzy Pożaru w Burdelu), Małgorzata Warsicka (reżyserka), Grzegorz Wiśniewski (reżyser), Krzysztof Zarzecki (aktor).

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną