Teatr

Nieznośna duszność bytu

Recenzja spektaklu: "Pożegnania", reż. Agnieszka Glińska

Patrycja Soliman (Lidka) i Marcin Hycnar (Paweł) w adaptacji prozy Stanisława Dygata. Patrycja Soliman (Lidka) i Marcin Hycnar (Paweł) w adaptacji prozy Stanisława Dygata. Bartłomiej Zborowski / PAP
W eseju zamieszczonym w programie do spektaklu socjolog Tomasz Szlendak przypomina, że w przedwojennej Polsce ziemiaństwo, miejska inteligencja i burżuazja razem ledwo przekraczały 4 proc. społeczeństwa.

Większość zginęła w czasie wojny, resztę dobijali komuniści. Wszyscyśmy więc z czworaków i lepianek, choć z pretensjami do dworków, w pocie czoła zacieramy swoje chłopskie korzenie. Stąd te nasze harde miny, wieczne nadęcie, brak autoironii, nieustanne szukanie odpowiedniej formy i podejrzliwość, że inni przejrzeli nasze gry. O tym powieść Dygata z 1948 r. też jest, podobnie jak spektakl Glińskiej z Narodowego, jednak główna wartość obu polega na tworzeniu interesujących, żywych bohaterów.

Polityka 38.2012 (2875) z dnia 19.09.2012; Afisz. Premiery; s. 75
Oryginalny tytuł tekstu: "Nieznośna duszność bytu"

Czytaj także

Historia

O Niemcach, którzy z konieczności zostali Polakami

Książka naszego redakcyjnego kolegi Piotra Pytlakowskiego „Ich matki, nasi ojcowie”, której fragment publikujemy, opowiada o losach niemieckich dzieci mieszkających na ziemiach, które po II wojnie światowej przypadły Polsce.

Piotr Pytlakowski
15.09.2020