Spektakl Sandry Szwarc i Leny Frankiewicz nie przyniesie wielkich odkryć, ale przypomni o bezsensie ferowania łatwych ocen i wyroków.
Warszawski Teatr Polski dysponuje olbrzymią sceną z obrotówką i równie imponującym budżetem, najnowsza premiera to kolejny dowód na to, że potrafi korzystać z obu atutów, a przy tym – i to nowość – nie boi się powierzać ich młodszemu pokoleniu twórców.
Tytuł sugeruje sceniczną wersję filmu Krzysztofa Kieślowskiego z 1991 r., to jednak połowa prawdy, bo twórcy adaptacji sięgają także do autobiograficznej powieści Tove Ditlevsen „Pokój Vilhelma”.
Pochwalić można wykonanie muzyczne.
„Zły” jest nudny i monotonny.
Jest to jeden z tych spektakli, na które należy iść wyspanym, a wcześniej wymodlić u matki natury pomyślny barometr.
Konrad Imiela tworzy spektakl edukacyjny, momentami w sposób łopatologiczny.
Sztuka środka, która chce być zapamiętana.
Poczucie znużenia potęguje znikoma akcja.
Lektura obsady nowej, telewizyjnej adaptacji klasycznej książki Janusza Korczaka może przyprawić o zawrót głowy.
„Pacyfiści”, choć niepozbawieni wad, sprawdzają się dobrze jako lustro, w którym łatwo może się przejrzeć klasa średnia.
Pomysł wystawienia Szekspira w ogrodach warszawskiego Zamku Królewskiego Jakub Krofta przywiózł z Czech, gdzie m.in. w Pradze od ćwierćwiecza odbywa się plenerowy festiwal szekspirowski.
Jagoda Szelc z zespołem portretują proces, przez jaki przechodzi wiele dorosłych dzieci alkoholików.
To przeniesienie spektaklu, który miał premierę miesiąc temu w Semperoper w Dreźnie, zmodyfikowanego nieco ze względu na wielkość sceny.
W „Strachu przed lataniem” Erica Jong odwraca schemat – w centrum stawia kobiecą bohaterkę, która rozpoczyna eksplorację swoich pragnień, a mężczyźni są tu obsadzeni w rolach pomocniczych: cierpliwego męża i szalonego, głupiutkiego kochanka.
Autobiograficzna opowieść, której centralnym punktem jest śmierć ojca.
Główne role są naprawdę satysfakcjonujące – i wokalnie, i aktorsko.
To opowieść, która w różnych wydaniach pojawiała się już nieraz w Teatrze Śląskim. Do jednych trafi, innym wyda się archaiczna lub petryfikująca.
Hamlet jest buntownikiem co najwyżej z Instagrama, wymuskanym nepo baby, tyleż wrażliwym na zło świata, co narcystycznym i bezsilnym. Ale czy można go potępiać?
Jest to, jak informuje Teatr Telewizji, szósta ekranizacja komedii Gabrieli Zapolskiej, od pierwszej z 1968 r. po spektakl Marcina Wrony z 2013 r. z Magdaleną Cielecką w tytułowej roli.
