Recenzja spektaklu: „Garderobiany”, reż. Adam Sajnuk

Gwiazdorzy
Pretensjonalne, fałszywe, raniące oczy koszmarną scenografią i uszy okropną muzyką przedstawienie.
Janusz Gajos i Jan Englert w gwiazdorskim popisie
Jacek Domiński/Reporter

Janusz Gajos i Jan Englert w gwiazdorskim popisie

Sztuka Harwooda tchnie nieszczerością i kabotyństwem, co częste, gdy aktorzy mitologizują własny zawód, ale jeszcze silniejszy jest bijący od niej zapach naftaliny. Zestarzały się niemiłosiernie: forma i psychologia, papierem szeleszczą dialogi, jakie toczą ze sobą gwiazda prowincjonalnego teatru Sir i jego tytułowy garderobiany Norman. Po co to dzisiaj wystawiać? Wyłącznie dla celów marketingowych: teatr ma gwiazdy, a widzowie z jakiegoś powodu lubią, gdy opowiadają im one ze sceny, jak niesamowicie ciężkim losem jest aktorstwo. I pewnie będą zachwyceni, że robią to najjaśniejsze gwiazdy Teatru Narodowego, z sukcesami w kinie i telewizji. Recenzenci po premierze narzekali, że zamiast zgranego duetu otrzymaliśmy dwa występy solowe, dwa gwiazdorskie monodramy na tej samej scenie. Owszem. Ale to naprawdę nie jest największy problem tego pretensjonalnego, fałszywego, raniącego oczy koszmarną scenografią i uszy okropną muzyką przedstawienia.

Ronald Harwood, Garderobiany, reż. Adam Sajnuk, Teatr Narodowy w Warszawie

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną