Teatr

Nijaka terrorystka

Recenzja spektaklu: „Dobra terrorystka”, reż. Agnieszka Olsten

Bartosz Porczyk i popiersie Karola Marksa. Bartosz Porczyk i popiersie Karola Marksa. Krzysztof Bieliński / materiały prasowe
Niby wszystko się w spektaklu Olsten zgadza, diagnoza jest jednak tyleż słuszna co banalna i wyświechtana.

Jest w nazywanej przez reżyserkę esejem teatralnym „Dobrej terrorystce” jedna świetna scena. Główna bohaterka (Agnieszka Kwietniewska), próbując umyć upstrzone i pokryte kurzem niemal do nierozpoznawalności popiersie Karola Marksa, w oczodole ojca socjalizmu i piewcy rewolucji znajduje jajko – Kinder Niespodziankę. Co jest w środku, pozostanie tajemnicą, na zewnątrz zaś jest kapitalizm i infantylizm, zwłaszcza to drugie dają boleśnie odczuć widzom twórcy. Spektakl Olsten toczy się w pustostanie zasiedlonym przez artystów in spe, buntowników wobec norm społecznych, domorosłych filozofów i bełkoczących, pozbawionych charyzmy przywódców. Trochę feminizmu, trochę ekologii, trochę buntu wobec rodziców, nawet jeśli wyglądają na postępowych, jak obłożona książkami matka bohaterki (Dominika Ostałowska). Do tej kłócącej się, wsobnej gromadki próbuje podłączyć się pretensjonalna para z aspirującej klasy średniej, żeby coś przeżyć i jednocześnie zaoszczędzić na czynszu (Dominika Biernat i Bartosz Porczyk). Przyda się też trup, co brzmi już bardzo aktualnie. Niby wszystko się w spektaklu Olsten zgadza, diagnoza jest jednak tyleż słuszna – wystarczy poczytać gazety, wejść do internetu czy posłuchać znajomych – co banalna i wyświechtana. Do tego podawana w formie przypominającej zbiór aktorskich improwizacji, do których sami aktorzy są średnio przekonani. Krzysztof Zarzecki nawet zapomniał, jak nazywa się jego bohater.

Dobra terrorystka, inspirowane powieścią Doris Lessing, reż. Agnieszka Olsten, Studio Teatrgaleria w Warszawie

Polityka 44.2017 (3134) z dnia 30.10.2017; Afisz. Premiery; s. 75
Oryginalny tytuł tekstu: "Nijaka terrorystka"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Społeczeństwo

Młodzi: monogamia to tylko jedna z opcji

Amelia chętnie słucha, gdy jej chłopak opowiada, jak mu się udała randka z drugą dziewczyną. Dla coraz większej liczby młodych monogamia przestaje być normą. Staje się tylko jedną z opcji.

Norbert Frątczak
11.10.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną