Recenzja spektaklu: „Osiecka. Dzikość serca”, reż. Lena Frankiewicz

Spektakl Sandry Szwarc i Leny Frankiewicz nie przyniesie wielkich odkryć, ale przypomni o bezsensie ferowania łatwych ocen i wyroków.

Agnieszka Osiecka niedawno obchodziłaby 90. urodziny. Poetka, tekściarka, pisarka zmarła w 1997 r. „Osiecka. Dzikość serca” zaczyna się od fety na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Zapowiadała się uroczyście i kiczowato, ale na scenę wtargnęła chwiejnym krokiem z wygibasami bohaterka (Magdalena Kumorek; młodą Osiecką gra Agata Łabno) i lekko bełkocząc, zaczęła demolować program i domagać się prawdziwej historii. Zaczyna się ta prawdziwa historia – a jakże – od piosenki „Mój pierwszy bal”, a kończy – znów, a jakże – wykonaniem hymnu „Niech żyje bal”, za to w porywającym stylu.

Sandra Szwarc, Osiecka. Dzikość serca, reż. Lena Frankiewicz, Teatr Rampa w Warszawie