Na scenie: wydarzenia 2007
'Antologia dramatu polskiego' i inne.

1. „Odprawa posłów greckich" Jana Kochanowskiego w reż. Michała Zadary, Stary Teatr w Krakowie. Szkolna lektura w czułych rękach młodych twórców okazała się bardziej żywotna niż niejedna świeżo napisana sztuka.

2. „Wyzwolenie" Stanisława Wyspiańskiego w reż. Macieja Prusa, Teatr Telewizji. Zamiast „teatru ogromnego" - mała, pusta scena, a na niej nasze wady narodowe odarte z kostiumów. Mocny akcent na zakończenie Roku Wyspiańskiego.

3. „Anioły w Ameryce" Tony'ego Kushnera w reż. Krzysztofa Warlikowskiego, TR Warszawa. Spektakl z wybitnymi kreacjami aktorskimi. I ostatni przed odejściem reżysera z budynku przy Marszałkowskiej.

4. „Albośmy to jacy, tacy..." według „Wesela" Stanisława Wyspiańskiego w reż. Piotra Cieplaka, Teatr Powszechny w Warszawie. Obywatelski sprzeciw wobec popularnej do niedawna maksymy „dziel i rządź", jednocześnie portret społeczeństwa od wieków skłóconego.

5. „Miłość na Krymie" Sławomira Mrożka w reż. Jerzego Jarockiego, Teatr Narodowy w Warszawie. Wielki fresk historyczny, wielka miłość i wielka ironia, czyli Jerzy Jarocki obchodzi pięćdziesięciolecie pracy w teatrze.

6. „Teczki" Teatru Ósmego Dnia z Poznania. Jedna z najbardziej represjonowanych w PRL grup teatralnych czyta fragmenty swoich teczek. Bez potrzeby brania odwetu, z dystansem i klasą.

7. „Antologia dramatu polskiego 1945-2005" pod red. Jana Kłossowicza, Wyd. Prószyński i S-ka. Dwutomowy wybór najważniejszych polskich dramatów, które wpłynęły na kształt nie tylko naszego teatru.

8. „Szewcy u bram" według Witkacego, w reż. Jana Klaty, TR Warszawa. Sztuka z sobowtórem eksministra Ziobry, reklamowana przez twórców jako „radykalny komunikat polityczny", okazała się komunikatem radykalnie spóźnionym.

9. „Ragazzo dell'Europa", autorskie przedstawienie René Pollescha w TR Warszawa. Spotkanie najmodniejszego berlińskiego reżysera z najmodniejszymi warszawskimi aktorami na najmodniejszej scenie stolicy.

10. Zmiany na fotelach dyrektorskich w czterech teatrach Warszawy. Zastrzyk świeżej krwi, mający pobudzić krążenie w ogarniętym marazmem teatralnym organizmie stolicy.

  
 


 

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną