Ebola uderza w Afryce. Medycyna bezradna. A świat po pandemii znów przesypia alarm

Ebola wymknęła się Afryce spod kontroli — na obecny wariant nie ma ani zatwierdzonej szczepionki, ani sprawdzonej terapii. A na późne wykrycie nowych ognisk choroby nie da się efektywnie zareagować.

Światowa Organizacja Zdrowia ma w tym sezonie pracowity grafik. Niedawno koordynowała reakcję na nietypowy wybuch hantawirusa na statku ekspedycyjnym pośrodku Atlantyku. Teraz ogłosiła, że nowa epidemia eboli w Demokratycznej Republice Konga i Ugandzie stanowi „stan zagrożenia zdrowia publicznego o międzynarodowym znaczeniu”. Dla laików taka informacja brzmi niepokojąco. Dla wtajemniczonych jest sygnałem, że sytuacja wymaga natychmiastowej, skoordynowanej międzynarodowej interwencji.

Ebola, której nikt nie zauważył

I nie ma co udawać, że wygląda ona gorzej niż przy wielu wcześniejszych ogniskach tego wirusa. Wszak Ebola co kilka lat przypomina o sobie w Afryce. Tym razem stało się to w prowincji Ituri na północnym wschodzie Konga – regionie, który od dekad zmaga się nie tylko z wirusami, ale i z przemocą grup zbrojnych, nielegalnymi kopalniami i chaotyczną mobilnością ludności.

Do soboty 16 maja zgłoszono 246 podejrzanych przypadków i ok. 80 podejrzanych zgonów. Potwierdzonych laboratoryjnie jest na razie zaledwie osiem. Ale to klasyczna cecha wczesnych faz eboli w trudnych terenach: dużo śmierci w społecznościach, brak pomocy medycznej. Sami eksperci przyznają, że realna liczba dotkniętych zakażeniem lub na nie narażonych może być znacznie większa. W takich miejscach ludzie często umierają poza systemem, bez testów, rejestrów i lekarzy.

Poprzednie mniejsze ogniska eboli udawało się relatywnie szybko tłumić w zarodku głównie dlatego, że urzędnicy zdrowia publicznego wyciągnęli bolesne lekcje z

Afryka

ebola

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO – World Health Organization)

wirusy

zdrowie

Paweł Walewski

Absolwent Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach (obecnie Śląskiego Uniwersytetu Medycznego) oraz Wydziału Dziennikarstwa UW. Od 1996 r. na stałe w tygodniku „Polityka”, gdzie zajmuje się tematyką zdrowotną i społeczną, ale jest również dziennikarzem naukowym, popularyzującym osiągnięcia polskiej i zagranicznej medycyny. Poza „Polityką” publikuje m.in. w miesięczniku „Wiedza i Życie”, portalu „Cancerworld”, magazynie Okręgowej Izby Lekarskiej „Puls”. Laureat wielu krajowych i międzynarodowych nagród prasowych, m.in. Grand Press, The Best European Cancer Reporter Award, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz Niemieckich Dziennikarzy Medycznych. Za swoją działalność promującą edukację zdrowotną otrzymał tytuł Dziennikarza Medycznego Roku 2021, Rzecznika Chorych na Raka i nagrodę Czerwonej Kokardki przyznawaną przez środowiska osób żyjących z HIV/AIDS oraz „Złote Pióro Farmacji”.

Rozwiń