Nie dusić myśli
Możliwości AI są bardzo duże, a my pędzimy bez pasów bezpieczeństwa. Jak ją okiełznać?
MARCIN ROTKIEWICZ: – Zacznijmy od tego, czym niedawno żył cały świat. Agenty – czyli programy AI, które mogą samodzielnie wykonywać w internecie zadania zlecone przez człowieka – wydostały się ze środowiska testowego firmy OpenAI i włamały m.in. do serwisu Hugging Face. Jedni zaczęli wieścić rychłą zagładę ludzkości, inni mówili o sprytnym marketingowym chwycie.
SEBASTIAN CYGERT: – Między tzw. doomerami, którzy głoszą, że zaraz wyginiemy, a sceptykami widzącymi w tym wyłącznie marketing jest jeszcze wiele innych stanowisk. W tym roku byłem na stażu w New York University i trafiłem na wykład emerytowanego profesora, który całą karierę zajmował się AI. Utkwiło mi w pamięci jedno zdanie, z którym całkowicie się zgadzam: sztuczna inteligencja rzadko tworzy zupełnie nowe problemy – przede wszystkim nasila te, które już znamy. Na dowód podał przykład deepfake’a w postaci zmanipulowanej fotografii, już z 2004 r., użytej w kampanii wymierzonej w ówczesnego kandydata na prezydenta USA. Wtedy grafik siedział nad czymś takim cały dzień albo dwa, a dziś taki materiał bardzo szybko wygeneruje niemal każdy. Problemy nie są zatem nowe, ale się potęgują.
A incydent z Hugging Face?
Jest pod pewnymi względami bezprecedensowy. Mamy bowiem modele, które uciekają z nieodpowiednio chronionego środowiska testowego i współpracują ze sobą. Wniosek jest taki, że możliwości tych algorytmów są bardzo duże, a my pędzimy bez pasów bezpieczeństwa, dodając nowe funkcje systemom AI.
Dlaczego ryzykujemy?
Bo firmy działają pod ogromną presją. Budowa najbardziej zaawansowanych modeli jest trudna i potwornie kosztowna. Koncerny biorące udział w tym wyścigu są przekonane, że jego zwycięzca weźmie wszystko, a reszta może utopić olbrzymie pieniądze.