Największe schronisko w Europie

Fabryka psów
Największe w Europie schronisko dla psów znajduje się we wsi Wojtyszki pod Sieradzem. Właściciel ma tam prawie 4 tys. zwierząt. Na każde z nich samorządy płacą 6,15 zł dziennie.
Schronisko przypomina obóz koncentracyjny. Tylko więźniowie nie są wychudzeni.
Stanisław Ciok/Polityka

Schronisko przypomina obóz koncentracyjny. Tylko więźniowie nie są wychudzeni.

Niektóre samorządy są zadowolone ze współpracy z Wojtyszkami. Na zdjęciu właściciel schroniska Longin Siemiński.
Stanisław Ciok/Polityka

Niektóre samorządy są zadowolone ze współpracy z Wojtyszkami. Na zdjęciu właściciel schroniska Longin Siemiński.

Największych wybiegów jest dziesięć. Każdy ma 20 na 30 m, z trzech stron jest otoczony murem z betonowych prefabrykatów, z czwartej kratą. Na każdym kłębi się setka dużych mieszańców. Psy widzą tylko niebo, z którego albo praży słońce, albo leje deszcz, i pilnującego ich zza kraty 24 godz. na dobę człowieka z batem w ręku. Gdyby zaczęły się gryźć, człowiek wchodzi i interweniuje. To on jest przewodnikiem stada. A właściwie bat, bo opiekunowie się zmieniają. Na kilkunastu mniejszych wybiegach żyją równie liczne stada, tyle że psy nie są tak duże. Osobno, w małych boksach, umieszczono agresywne lub takie, które naprawdę muszą mieć budę, jak krótkowłosy bokser.

Psa grzeje wątroba

Schronisko powstało na tyłach 6-hektarowej posiadłości. Zza tych krat się nie wychodzi. Zaledwie 232 adopcje w ciągu zeszłego roku na 3,7 tys. psów. Tyle co nic.

Z firmą Longina Siemińskiego współpracuje prawie sto gmin. Jego hotel dla zwierząt zarejestrowany w Łodzi może pomieścić około 200 psów. W odległej od Łodzi o 90 km wsi Wojtyszki działa filia – gigantyczna fabryka, gdzie psów nie opłaca się usypiać, źle traktować ani oddawać do adopcji. Za takie stawki dzienne opłaca się je trzymać.

Longin Siemiński nie wie, ile wydaje miesięcznie. Twierdzi, że na schronisku nie zarabia ani złotówki. Ale 6 lat temu nie było tu nic, tylko nieurodzajne pole. Dziś są budynki mieszkalne i przyczepy dla ponad 70 bezdomnych, których zatrudnia Siemiński, biura, samochody, duży staw dla ptactwa wodnego. Kangury, daniele, owce kameruńskie, białe wilki, woliery dla ptaków. Ostatnia inwestycja to monitoring.

Pada deszcz, psy miotają się w żółtawym błocie. Niektóre chowają się na zadaszonym wąskim drewnianym podeście, biegnącym wzdłuż jednego boku wybiegu. Rano opiekun zamiata podest i wykłada na dechy mięso. Codziennie przyjeżdża świeże, 3 tony.

Na zimę podesty zabudowuje się drewnianymi panelami. Powstaje nieocieplane schronienie szerokości 2 m przez całą długość wybiegu. Trudno sobie wyobrazić, że zmieszczą się tam wszystkie. I trudno uwierzyć, że nie marzną na mrozie. – Miejsca jest akurat – twierdzi Longin Siemiński. – A ocieplenie ścian nie jest potrzebne, psa grzeje wątroba. Trzeba mu tylko dobrze dać jeść.

Jeść dostają. Nie mają widocznych ran, zmian na skórze ani zaropiałych oczu. Być może nie marzną zimą i nie cierpią w czasie upałów. Ale nigdy, przez całe życie w Wojtyszkach, nie opuszczą swoich boksów, a kontakt z człowiekiem, nie licząc bata, to kilka minut dziennie, kiedy opiekun wysypuje jedzenie i sprząta odchody.

Żaden nie ma imienia. Są tylko numerami chipów.

Hotel dla zwierząt w Łodzi zarejestrował Siemiński, a właściwie jego żona, w 2001 r., ale pierwsze psy trafiły do niego już dwa lata wcześniej z łódzkiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Jedna z działaczek namówiła TOZ do oddania mu 74 psów z przepełnionego schroniska miejskiego. – Miałem dostać 600 zł na karmę, ale zaczęły się wakacje i nikt nie miał dla mnie czasu – opowiada Siemiński. – Zacząłem sprawdzać, z których gmin są te psy, i do nich zwracałem się o pieniądze na utrzymanie zwierząt.

Żona zgłosiła działalność, a Siemiński ruszył z ofertą do następnych gmin. Proponował niewielką opłatę za wyłapanie zwierzęcia (dziś 75 zł), a potem dobową stawkę hotelową, na początku działalności było to 2,50 zł od sztuki.

W hotelu w Łodzi szybko zabrakło miejsca. Przez lata nikt się zbytnio Siemińskim ani jego biznesem nie interesował. Gminy płaciły i raczej nie sprawdzały, czy psy żyją i w jakich warunkach. Dopiero na początku 2010 r. Elżbieta Andrzejewska, prowadząca schronisko fundacji Medor w Zgierzu, zaczęła słać pisma do gmin współpracujących z Siemińskim z pytaniem, ile psów utrzymują w Wojtyszkach. Andrzejewska przyznaje, że chciała przejąć umowy ze Zgierzem i Aleksandrowem, bo psy z tych gmin i tak do niej trafiają. – Pani Andrzejewska twierdzi, że ja mam za dużo psów, a ona ma za mało – mówi Siemiński. – Ja mam 700, za które nie płaci nikt.

Pies z lotu ptaka

Kilka fundacji zajmujących się ochroną zwierząt zaczęło dokumentować działania Siemińskiego. Jedna, by zdobyć zdjęcia schroniska w Wojtyszkach, wynajęła motolotnię. Przeciekła informacja, że Straż dla Zwierząt przygotowuje zawiadomienie do prokuratury o przestępstwie rażącej niegospodarności, jakiego ich zdaniem dopuściły się samorządy, nie kontrolując, jak zleceniobiorca wywiązuje się z umów na setki tysięcy złotych. Gminy na wyścigi zaczęły się umawiać na inspekcje w schronisku.

Zostały chyba jeszcze trzy kontrole – mówi Siemiński. – Dziś miała przyjechać na drugą turę gmina Dłutów, ale zadzwonili, że nie przyjadą, bo deszcz strasznie pada. Gdy byli pierwszy raz, siedmiu psów nie zdążyliśmy odnaleźć, bo oni pracują tylko do 15.00, więc się zabrali z powrotem.

Urzędnicy miejscy z Aleksandrowa Łódzkiego i z Sieradza też chcieli w końcu sprawdzić, czy psy, za które płacą od czterech lat, są nadal w schronisku. – Najpierw mówiono nam, że psy są w Łodzi, gdy tam ich nie znaleźliśmy, że są w Wojtyszkach. A tam jakakolwiek kontrola jest niemożliwa – mówi burmistrz Aleksandrowa Jacek Lipiński. – Na dużych wybiegach lata po kilkadziesiąt sztuk, czasem koło setki. Podobno wszystkie mają chipy, ale nie ma sposobu, żeby oddzielić te już skontrolowane od reszty.

Każdy pies ma kartę, w niej jest numer chipu, zdjęcie i adnotacja, w którym boksie przebywa. – Urzędnik z Aleksandrowa myślał, że wszystkie ich psy są w jednym boksie. Jak mu wyjaśniliśmy, że będziemy na podstawie opisu i zdjęcia sprawdzać po kolei czytnikiem, powiedział, że nie ma czasu – odpowiada Siemiński.

Burmistrz Aleksandrowa, z zawodu prokurator, jest przekonany, że zwierząt, za które płacili, dawno już w Wojtyszkach nie ma. Padły, zostały zabite lub, co najbardziej prawdopodobne, zagryzione. – Składamy doniesienie do prokuratury o przywłaszczenie zwierząt i wyłudzenie od gminy środków na opiekę – mówi.

Czytaj także

Ważne tematy społeczne

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną