Osoby czytające wydania polityki

Wiarygodność w czasach niepewności

Wypróbuj za 11,90 zł!

Subskrybuj
Społeczeństwo

Co komu pisanek

Święta pod pandemią

Energia tych świąt, które są przed nami, jest nowa dla nas. Trochę jak zmącona woda, w której trudno się przejrzeć. Ale i ta energia za jakiś czas się zmieni. Energia tych świąt, które są przed nami, jest nowa dla nas. Trochę jak zmącona woda, w której trudno się przejrzeć. Ale i ta energia za jakiś czas się zmieni. Marta Frej
Cokolwiek by się działo za oknami, należy nam się trochę wytchnienia.
Sam covid wiele decyzji przyspieszył bądź zdeterminował.Daniel Dmitriew/Forum Sam covid wiele decyzji przyspieszył bądź zdeterminował.

Kolejne święta pod pandemią. Już drugie wielkanocne. Rok temu świętowaliśmy, widząc bliskich zza przepierzeń z folii, siedząc na tarasach albo ustawiając laptopy na stołach. Na kuchenkach gotowało się mleko na paschę, a za oknami szczekaczki radiowozów przypominały o obowiązku zasłaniania ust i nosa. Psychologowie podkreślali, że wszelki rozwój ma swoje źródło w kryzysie, i żeby odbić się w górę, zawsze potrzebne jest jakieś dno, wieszczyli też Nowy Ład Moralny – więcej empatii, więcej namysłu nad życiem, więcej książek, relacji, które mieliśmy docenić, mniej życia na autopilocie. Nie pomylili się w kwestii przyrody. Mieszkańcy miast masowo usiedli do Google Maps, szukając położonych nieopodal łąk – żeby choć na chwilę uciec spośród czterech ścian, między którymi już nie mogli wytrzymać. Mijał właśnie czwarty tydzień w zamknięciu. Liczba ofiar śmiertelnych sięgała 40.

Jest rok i 50 tys. pocovidowych śmierci później. Warszawska rada miasta i sejmowa komisja kultury zaczynają sesje od uczczenia ofiar wirusa. W pierwszą rocznicę pandemii, 12 marca, minuta ciszy ku czci ofiar zapadła w wielu miastach, od Białegostoku, przez Łódź, Bydgoszcz, Gdańsk, Sopot, po niewielkie Piaseczno. Przed szpitalem w Gorzowie ktoś regularnie stawia znicze.

Już niemal każdy po kimś płacze albo przynajmniej kogoś wspomina. Najbliżsi, współpracownicy, sąsiedzi, przyjaciele przyjaciół. Znane nazwiska i cenione autorytety. Po śmierci 32-letniej nauczycielki najmłodszych klas z warszawskiego Bemowa, która zaraziła się w szkole, dzieciaki potrzebowały pomocy psychologa. Jak mają żyć bez pani? Skoro ona umarła, to co będzie z nimi, może też się zarażą i umrą? Jak ma udźwignąć taki ciężar dziecko, które przyniosło covida? W Zakopanem wciąż nie mogą uwierzyć w odejście popularnego radnego, chłopa jak dąb.

Polityka 14.2021 (3306) z dnia 30.03.2021; Temat z okładki; s. 12
Oryginalny tytuł tekstu: "Co komu pisanek"
Reklama