Polska lombardia. Co się dziś zastawia i sprzedaje? „Ludzie zubożeli, choć mają coraz więcej”

Polska widziana z lombardu się bogaci, ale ludzie bywają coraz biedniejsi.

Dostane. Znalezione. Załatwione. Wzięte na raty. Wzięte na abonament („ale obiecuję, że będę spłacał”). Przywiezione z Niemiec. Od kolegi za współpracę. Jako zapłata za pracę. Gratis. Z działki. Nie interesuj się. Takie źródła pochodzenia przedmiotów podają klienci lombardu w Drezdenku (Lubuskie). Zastawiają je albo od razu sprzedają, a obsługa lombardu nagrywa transakcje i rozmowy (o ile klienci wyrażą zgodę). Na ten pomysł wpadł trzy lata temu Pan z Lombardu (Damian Iwańczuk), a Majster (Jakub Tyranowicz) ochoczo przystał.

Zaczynali od nagrywania jedną komórką z ręki, dziś pięć komórek na statywie, szósta za plecami klienta, siódma za obsługującym, w razie potrzeby ósma ruchoma wjeżdża na blat. Zatrudnili też profesjonalnego montażystę. Nagrali już 322 odcinki, co czwartek o godz. 17 premiera kolejnego. Najpopularniejsze mają ponad milion wyświetleń, a cały paradokumentalny serial „Prawdziwy lombard” z 10-tysięcznego miasteczka dorobił się ponad 800 tys. subskrybentów. Ma internetowy fandom (zbitka słów: fan i kingdom, czyli królestwo), który relacjonuje odcinki i barwnie opisuje bohaterów.

Cud nad Odrą

Dalton (umiejętności specjalne: wspinanie się na pomnik na rynku w Drezdenku) słynie z przynoszenia do lombardu rzeczy zdobytych w sposób nie do końca etyczny. W odcinku 168. niebieską „muchawę” chce sprzedać za 110 zł, schodzi na 50 zł, Majster jednak propozycję odrzuca, bo zimą nikomu niepotrzebna (ta jednak wraca w odcinku 194. przyniesiona przez Tarana, tym razem jako dmuchawa).

Telefoniara najczęściej zastawia telefon, żeby zdobyć środki na zakupy. Po każdej wizycie planuje zakup nowego telefonu. Pan Mareczek, emeryt, zastawia rower – nie potrafi zliczyć, który to już raz. Gargamel żyje z renty socjalnej.