Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty tylko 11,90 zł!

Subskrybuj
Świat

Tańce i łzy

Radzieckie przezwisko Margaret Thatcher

11.06. 2004 r. Uroczystości pogrzebowe Ronalda Regana. 11.06. 2004 r. Uroczystości pogrzebowe Ronalda Regana. Sophia Piellush / U.S. Department of Defense
Margaret Thatcher była dziwną konserwatystką. Wywróciła Brytanię do góry nogami, a potem musiała odejść na żądanie własnej partii.
Margaret Thatcher osamotniona kończyła karierę polityczną; podobnie w samotności spędzała ostatnie lata życia.Ho New/Reuters/Forum Margaret Thatcher osamotniona kończyła karierę polityczną; podobnie w samotności spędzała ostatnie lata życia.

Niektórzy wybitni liderzy kończą marnie. Margaret Thatcher została odsunięta od władzy, gdy jej partyjne otoczenie spanikowało, że idzie klęska wyborcza. Thatcher miała nadal poparcie w elektoracie i wśród lokalnych działaczy Partii Konserwatywnej, ale zaczęła je tracić w elicie własnej partii. Popełniła błąd polityka o ciągotach populistycznych: skoro ludzie mnie wciąż kochają, jestem bezpieczna.

Tymczasem wśród konserwatystów w Izbie Gmin trwały przymiarki do zmiany lidera partii. Przegrane (z liberałami) wybory uzupełniające w okręgu uważanym za murowanie konserwatywny kierownictwo partii odebrało jako kolejny poważny sygnał ostrzegawczy. Tak naprawdę jednak chodziło o eurosceptycyzm pani premier, który kierownictwu konserwatystów wydawał się zbyt obsesyjny. Do tego dochodziła zakończona niemal buntem społecznym próba wprowadzenia nowego podatku pogłównego od nieruchomości.

Gdy w listopadzie 1990 r. doszło do wyborów na lidera konserwatystów, rękawicę premier Thatcher rzucił przywódca wewnętrznej opozycji Michael Heseltine. Lubiany, medialny, z dużym doświadczeniem politycznym, nie zasypiał gruszek w popiele, lobbując w kole parlamentarnym na rzecz odsunięcia Thatcher na boczny tor. Kiedy Margaret się zorientowała, że w parlamencie coś jest nie tak, było za późno. Heseltine zdobył aż 40 proc. głosów, co stawiało pod znakiem zapytania jej zwycięstwo w drugiej rundzie. Wtedy postanowiła wysondować swój rząd, co dalej. Minister za ministrem deklarował, że osobiście głosowałby na nią, ale to nie znaczy, że tak samo postąpią wszyscy uczestnicy konwencji partyjnej.

Moment porażki

Thatcher zrozumiała w lot, że jest po wszystkim.

Polityka 16.2013 (2904) z dnia 16.04.2013; Świat; s. 50
Oryginalny tytuł tekstu: "Tańce i łzy"
Reklama