Świat

Zabicie króla zwierząt to jak zabicie władcy innego państwa

Lew Cecil Lew Cecil Twitter
Nie żyje najsłynniejszy lew. Bo zabił go człowiek, „prawdziwy mężczyzna” z Minnesoty.

Zabić lwa. Oto marzenie „prawdziwego mężczyzny”. Zastanawiam się, skąd się biorą takie marzenia i w głowach jakich mężczyzn się czają? Kim są ci, którzy je realizują i po co? Muszą być ciężko zakompleksionymi osobnikami, którzy zabijając piękne zwierzę, chcą te kompleksy stłumić czy uciszyć. Chcą pokazać, jacy są męscy, gdy być może innej męskości im brakuje.

Jacy odważni, silni, wspaniali. Zapewne na co dzień prezentują dokładnie odmienne cechy. Lew to przecież król zwierząt. Zabić lwa to prawie jak zabić władcę innego państwa.

Trudno zrozumieć satysfakcję czerpaną z zabijania zwierząt. Zabijanych dla przyjemności zabijania, dla schlebiania sobie, swojemu choremu ego. A już zupełnie niezrozumiała jest satysfakcja z zabijania zwierząt rzadkich, chronionych. Chronionych przed człowiekiem i jego prymitywnymi emocjami, bo to człowiek doprowadził do zagrożenia wyginięciem wielu gatunków, zabijając dla przyjemności zabijania. Te chore, prymitywne pomysły przejawiali i przejawiają ludzie z różnych sfer, również dobrze urodzeni i zamożni.

Lew Cecil, najsłynniejszy lew Zimbabwe, a może i całej Afryki, był objęty najwyższą ochroną i programem oksfordzkim. Nosił obrożę z GPS, co pozwalało na badanie populacji i śledzenie poruszania się zwierzęcia po terenie parku narodowego Hwange na zachodzie kraju.

Był niezwykłym lwem, z czarną grzywą i miodowymi, pięknymi oczami. Zabił go amerykański dentysta Walter Palmer. Jakby mało było, że jego przodkowie wymordowali bizony, Palmer wyruszył do Zimbabwe na safari. Zabił lwa Cecila, bo miał do wydania 55 tys. dolarów. Mógł je przeznaczyć na edukację jakiegoś dentysty w Zimbabwe albo na wyposażenie gabinetu dentystycznego w tym kraju. Ale nie, on wolał je wydać na zabijanie zwierzęcia.

A z drugiej strony – jak to możliwe, że znalazł się ktoś, kto tego lwa sprzedał? Zimbabwe nie ma zbyt wielu dokonań na arenie ekonomicznej czy naukowej. Ja przynajmniej nie znam żadnego wynalazcy z Zimbabwe, którego dzieło pomogło światu w czymkolwiek, nie znam żadnego uczonego ani nawet człowieka sukcesu.

Lew Cecil był najbardziej znanym i podziwianym mieszkańcem tego kraju. Był bardziej znany niż premier. Lwa znali wszyscy, a przynajmniej o nim słyszeli. Dla tego lwa przyjeżdżali do Zimbabwe turyści ze świata. Zostawiali tu swoje pieniądze, dawali ludziom pracę i zarobki. Teraz sens takiej wizyty ustaje.

Mam nadzieję, że dentysta, który chwali się zdjęciem na tle zabitego zwierzęcia, demonstrując szeroki uśmiech zdobywcy, a w dodatku chciał wywieźć głowę lwa do Stanów, zostanie osądzony, podobnie jak jego przewodnik, który wywabił lwa z rezerwatu, tropił go, pomagał zamordować.

Mam nadzieję, że i dentysta, i Zimbabwe zostaną objęte bojkotem wszystkich, którzy obdarzają przyrodę respektem i szacunkiem. Niestety, to również nie wróci życia Cecilowi.

Więcej na ten temat

Warte przeczytania

Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Kultura

„Motel Polska”, czyli perwersyjna propaganda PiS

O nie, „Motel Polska” to nie jest produkcja żenująca. Nie jest obciachem, popisem złego gustu i amatorszczyzny. To produkt jak najbardziej przemyślany, diablo przewrotny i wyrachowany.

Jan Hartman
01.12.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną